IML Winter Assessment

Soms heb je van die momenten. Dat je iets heel graag wilt, maar je bent van iets, of iemand afhankelijk om het te krijgen. Verzin het maar. Ik kon er even geen inspirerende quotes bij bedenken. In de tunnel. Daar zat ik. Totale focus. Nerveus ook kan ik wel zeggen. En dan nog de werkcomputer die in het eerste weekend nog een paar keer aan moest..

Sometimes you have those moments. That you really want something, but you depend on something or someone to get it. You name it. I couldn’t think of any inspiring quotes to go with it. In the tunnel. There I sat. Total focus. Nervous I can say. And then the work computer that had to be turned on a few more times during the first weekend..

Planachaux telephérique

Dit was dus onlangs het geval toen, na een periode van 2 jaar wachten, dan eindelijk het IML winterexamen zou gaan plaatsvinden. Jaren van dromen, investeren, trainen en praten met zielsverwanten waren eraan voorafgegaan. In het Verenigd Koninkrijk had zich ook al een rij van wachtenden ontwikkeld. Jonge frisse energieke bergsporters. Veel van hen woonden al in Frankrijk, of Zwitserland. Hartstikke leuk. Zo’n community kende ik vanuit Nederland nog eigenlijk niet. Optimaal voorbereid waren ze. Eager. En dan ik. Uit Nederland, ja waar geen bergen zijn toch? Het blijft een grap, maar liefde maakt blind. De wil en vechtlust wint het ook altijd van de zenuwen. Bijzonder mechanisme is dat..

This was recently the case when, after a period of 2 years of waiting, the IML winter exam was finally taking place. Years of dreaming, investing, training and talking to soul mates had preceded it. A queue of waiting people had also developed in the United Kingdom. Young fresh energetic mountain athletes. Many of them already lived in France or Switzerland. Very nice. I actually did not know such a community from the Netherlands. They were optimally prepared. Very eager. And then me. In the Netherlands are no mountains right. It’s still a joke, I know, but when you’re hooked there’s no medicine really. The will and fighting spirit always wins over the nerves. A special mechanism..

Dents du Midi from Croix de L’Aiguille (1866m)

Na een winter vol avonduren in de boeken, knopen oefenen, fit blijven en procedures in het hoofd proppen de auto dus maar volgeladen. Twee paar bergschoenen, extra stokken, extra lawinesonde, extra rugzak, touw, slings, karabiners, ijsbijl, sneeuwschoenen, reservepieper, paar sets kleding, kaarten, kompas, mutsen handschoenen etc. en een krat met eten voor in m’n AirB&B locatie op de berg, tegenover de Dents du Midi. Elke dag zou ik er met schitterend uitzicht wakker worden, een week lang, om telkens na voorbereiding met militaire precisie aan de start van elke examendag te verschijnen. Ik miste mijn trainingsmaatje. In de afgelopen jaren hadden we elkaar scherp gehouden. Nu moest ik het alleen rooien. Maar dat was misschien wel goed. Juist nu.

After a winter of spending evenings in books, practicing knots, staying fit and stuffing procedures in, I crammed the car full with gear. Two pairs of mountain boots, extra poles, extra avalanche probe, extra backpack, rope, slings, carabiners, ice axe, snowshoes, spare beetle, pair of sets of clothes, maps, compass, hat gloves etc. and a crate of food for my AirB&B location at the mountain, opposite the Dents du Midi. Every day I would wake up with a beautiful view, for a week, to appear at the start of each exam day with military precision. I did miss my training buddy. In recent years we had proceeded together. Now I was on my own. But that was actually a good thing. To perform.

Practicing some ropework scenario’s

Mijn AirB&B boven Champery beviel goed. Het was rustig. Bij aankomst trof ik een kleine groep moeflons die in de buurt van het chalet stond te grazen in de zon. Ze maakten zich alert uit de voeten, toen ik te lang bleef staren. Het leek een fata morgana, ik dacht eerst dat het verdwaalde steenbokken waren. Had nog niet eerder moeflons in de Alpen gezien! Ook weer een kans.. Vasthouden, dacht ik. Mooi verhaal voor deze week. Ik kon zo een paar dagen rondzwerven op de flanken van het Portes du Soleil skigebied. Nam alles in me op. Het licht. De begroeiing. De Sporen. De dieren. De liften. De drukte. De kansen. De sneeuw natuurlijk. Ik zag van een afstand groepjes aspiranten graven in de sneeuw. Procedures oefenen. Maar voegde me er nog niet bij. Rustig vond ik mijn eigen balans terug. Leerde de kaart kennen. Zenuwen ebden weg. De Noordoostelijke stroming die al een week zorgde voor mooi helder weer en goede sneeuw maakte dat het nog flink koud was. ’s Nachts -10 tot -15 en overdag tussen 0 en -5, het voelde met de windchill nog kouder aan.

My AirB&B above Champery was perfect. It was quiet. On arrival I found some mouflons grazing near the chalet in the sun. They made an alert escape when I stared too long. It looked like a mirage, at first I thought they were stray ibex. Hadn’t seen mouflons in the Alps before! Another chance.. Hold on to that, I thought. Nice story for this week. I was able to roam around the slopes of the Portes du Soleil ski area for a few days. Took it all in. The light. The vegetation. The traces. The animals. The elevators. The crowds. The chances. The snow, of course. I saw groups of aspirants digging in the snow from a distance. Practicing procedures. But I didn’t join yet. I calmly balanced out. Learned the map. Nerves died away. The northeasterly current that had already ensured clear weather and good snow for a week made it still quite cold. At night -10 to -15 and during the day between 0 and -5, it felt even colder with the windchill.

Typical views during the week

De hele week lang zouden we met groepen van 4 aspiranten begeleid door 1 examinator op stap zijn en continu bekeken en beoordeeld worden. Er werd ook wel kennis gedeeld. Maar de bedoeling was niet dat we ‘op luisteren zouden staan’. Het werd meteen op dag 1 klip en klaar duidelijk gemaakt, we moesten hier deze week ‘top of our game zijn’. Continu kennis spuien over van alles, scherp navigeren, stukken route leiden, uitstapjes maken, beleving creëren en de vereiste procedures formeel en strak wegzetten. Bv. checks van apparatuur, onvoorziene inzetten van touw, instructie geven op verschillende thema’s etc. Aan het einde van dag 1 kwamen we enigszins mentaal gesloopt wel beneden. Hoewel het fysiek geen zware tocht was. Waren de zenuwen eerst weg, nu waren ze weer volop aanwezig.

Throughout the week, we would be out and about with groups of 4 aspirants, accompanied by 1 examiner, and would be continuously monitored and assessed. Knowledge was also shared. But the intention was not for us to ‘listen’. It was immediately made clear on day 1 that we had to be ‘top of our game’ here this week. Continuously showing knowledge about everything, navigating sharply, guiding sections of the route, creating experiences and formally and and tightly showing the required procedures. eg. equipment checks, some unforeseen deployments of ropework, giving instruction on different themes, etc. At the end of day 1, we came down a bit mentally exhausted. Although it was not a physically demanding journey. Once the nerves were gone, now they were back in full force.

Back in Morgins (CH) after first day

Ik ga dus niet in geuren en kleuren vertellen wat we allemaal hebben gedaan en wat er allemaal goed en fout ging. Dat mag iedereen op zijn of haar eigen weg zelf meemaken. Maar laat ik dit zeggen: Gedurende de week bleek dat we allemaal mensen waren. Ook de anderen. Ook ik. Ook de examinatoren. Het deerde niet. De lat lag hoog, maar uiteindelijk werd de mindset i.c.m. het kennis- en ervaringsniveau beoordeeld. Klopte het plaatje? Althans zo heb ik dat ervaren.

So I’m not going to tell you all about what we’ve done and what went right and wrong. Everyone can experience this in their own way. But let me say this: During the week it turned out that we were all human. Also the others. Me too. Even the examiners. It didn’t matter. The bar was set high, but in the end the mindset in combination with the the level of knowledge and experience was assessed. The whole picture. At least that’s how I saw it.

Educated snow profilers

De vele boeken over sneeuw en lawinekunde wierpen nu uiteindelijk vruchten af. Eindelijk kon ik verhalen vertellen in het Engels over wat ik allemaal wist. Ja ik kan wel zeggen dat ik soms gewoon verbaasd was van wat ik wist.. Dingen waar doorgaans de meeste mensen in mijn omgeving niet veel van begrijpen, noch interesse in hebben. In dat opzicht was het een heerlijke week. Dagelijks feest zullen we maar zeggen. En het werd met de dag leuker.

The many books on snow and avalanche science paid off. Finally I could tell stories in English about everything I knew. Sometimes I was amazed about what I knew myself.. Things that most people around me usually wouldn’t understand much about, nor were interested in. In that respect it was a wonderful week. Let’s just say a feast everyday. And it got more fun by the day.

Contrast north and south aspects

Hoewel de sneeuw op de zuidhellingen al flink was aangetast door de zon, konden we op de schaduwzijden van de Zwitserse bergen de hele week goed uit de voeten in fijne sneeuw. O.a. boven Morgins, Champoussin, bij Barme en bij Les Crosets. Elke dag startten we met z’n allen in hetzelfde gebied met routeplannen, weerberichten en lawineberichten. En er overal kwamen we andere teams gedurende de dag tegen.

Although the snow on the southern slopes had already been considerably affected by the sun, we had a good week in fine snow on the northerly shadowy aspects of the Swiss mountains above Morgins, Champoussin, at Barme and at Les Crosets. Every day we all started in the same area with routeplans, weather reports and avalanche reports. And everywhere we ran into other teams during the day.

Alpine plateau of Barme, under the Dent de Bonaveau (2503m)

In de loop van de week ontstond steeds meer souplesse en ontspanning bij iedereen, waardoor het plezier onderling en de kwaliteit van de leerervaringen echt loskwamen. In een supersportieve sfeer konden we alles uit de kast trekken en tegelijk elkaar ruimte geven om te pieken. Er werd gewerkt aan routekeuze, sporen door ongebaand terrein, letten op terreineigenschappen, waaronder lawinegeulen onderweg. Inzichten die voorheen misschien half in het systeem zaten, werden opgepakt, opengetrokken en uiteengerafeld, tot er voldoende aandacht was om het op te nemen.

During the week, everyone became more and more flexible and relaxed, so that mutual fun and the quality of the learning experiences really started to unfold. In a super sporty atmosphere we were able to pull out all the stops and at the same time give each other some space to peak. Work was done on route selection, tracks through trackless terrain, paying attention to terrain characteristics, including avalanche trenches along the way. Insights that previously might have been half in the system were picked up, pulled open and unraveled until there was enough attention to absorb them.

Medium sized avalanche debris
Tracks of avalanche rescue assessment
Dents du Midi from Pas de Croisettes

Na vier dagen begon deze inmiddels tot wandelende bibliotheek verworden aspirant toch ook een droge tong te krijgen. Niet in het minst van de toelichting op de eerste alpenbloem van het seizoen, de Alpine Coltsfoot, maar ook van de laatste reddingsoefeningen die nog onder de nodige tijdsdruk werden afgetoetst en van de Zirbenschaps die op was.. Het kletsen over en luisteren naar geologie, weer, sneeuw, takken, twijgen, boomknoppen, sporen, knopen en andere bergfenomenen kwam me ook danig de keel uit. Ik wilde nu even weten waar ik aan toe was! Daarom deed ik de double burial maar in 3.10, om vervolgens op mijn balkon de week af te blussen met koude Affligem. Het was nu wel gezegend..

After four days, this aspirant, turned into a walking library, started to get a dry tongue. Not least of the explanation of the first alpine flower of the season, the Alpine Coltsfoot, but also of the last rescue exercises that were tested under the necessary time pressure and of the Zirbenschaps that had run out. Chatting about and listening to geology, weather, snow, branches, twigs, tree buds, spurs, knots and other mountain phenomena also really was enough. I just wanted to know where I was! That’s why I did the double burial fast in 3.10, and then finished the week on my balcony with a cold beer. Let’s have it..

One of the snowshelter variations

Vrijdag stond nog in het teken van een paar workshops en rondetafelsessies over onderwerpen die nog niet aan bod waren gekomen. O.a. het graven van ultrahandige snowshelters. Ik ga ze niet allemaal verklappen.. Het was een wrap-up ochtend.

Friday was dominated by workshops and round table sessions on issues that had not yet been discussed yet. i.a. digging ultra-handy snow shelters. Rescue organization and some other things. It was a wrap-up morning, clearly the edge was off for most of us.

First flower of the season, Alpine Coltsfoot

De week was rond. Die middag kregen we 1 op 1 een gesprek met de gidsen die ons beoordeeld hadden. En BAM, ja hoor, geslaagd!! Wat een kick, dat gevoel was lang geleden.. Door dus naar het zomerexamen. En met een beetje geluk volgend seizoen al aan de slag (met mijn lichaam gaan verkopen, grapte een collega) als bergwandelgids.

The week was over. In the afternoon we had a 1 on 1 conversation with the guides and assessors. And BAM, yes, passed!! What a kick, that feeling was long ago.. So on to the summer exam. And with a bit of luck, I’ll start working next season (sell my body, one of my colleagues joked) as an international mountain leader.

Happy aspirant..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: