Val di Funes – Zuid Tirol

Sneeuwhaas is terug van weggeweest. Het is begin februari 2022. Twee jaar geleden vertrok ik uit dit gebied, toen het Coronavirus was uitgebroken en Europa voor het eerst op slot ging. Twee jaar waarin het afreizen naar de bergen soms voelde als snel snel, stiekem, of echt een uitvlucht die nodig was. Een teug vrije natuur. En nu stond ik weer met een mooie groep sportieve Nederlanders in de Zuidtiroler sneeuw.

Notenkraker

Dit jaar lag er relatief weinig sneeuw in Val di Funes. Gemiddeld een meter minder dan vorig jaar. En dat bleek duidelijk. De zuidhellingen waren bruin en we moesten op zoek naar de meer noordelijke schaduwzijden en de hoger gelegen sneeuwvelden. Gelukkig kwam dat goed en konden we elke dag een schitterende sneeuwschoentocht maken.

De eerste echte tocht van de week

Na een late aankomst in het sfeervolle familiehotel Ranuimüllerhof stonden we op zondag op de almweide in de sneeuw te oefenen met sneeuwschoenen en lawinepiepers. Het was een gemoedelijke ochtend en met een zonnetje volgde een inlooptocht naar de Dusleralm, vanwaar we net boven de boomgrens uitkeken tot aan de Stubaier Alpen. Op de slotklim door diepe sneeuw werden we luidkeels welkom geheten door een notenkraker die hoog boven in een Lariks zat en zich uitgebreid liet bekijken. Die nacht viel er 10 cm verse sneeuw en dat betekende de volgende dag een tocht door dikke zachte poeder.

Waarschuwingsbord voor lawinegevaar

Met een verhoogd risico op lawines begaven we ons naar een gebied boven de boomgrens, waar we optimaal konden genieten van de verse sneeuw en de uitzichten. Het waaide er stevig, waardoor het soms een sneeuwstorm leek die op ons in beukte. De windchillfactor maakte het ijskoud en de eet- en drinkpauzes waren dan ook kort. Soms even een reep, een broodje en een warme slok thee en snel weer verder. Het was een avontuurlijke dag die triomfantelijk werd afgesloten met ‘kaffee und kuchen’ in een gezellige berghut.

Peitlerkofel (2875m) gezien vanuit de Afereralm

Op dag drie stond er een tour met lokale gids Filip op het programma. Ik had Filip twee jaar geleden ontmoet. Hij kwam uit Brixen en maakte wekelijks 3 sneeuwschoentochten met gasten in de vallei. Een bijverdienste voor hem, omdat hij in deze periode minder werk had als hovenier. Met een gulle glimlach gidste hij de groep door de diepe sneeuw rondom de Halslhütte in de afgelegen Afereralm. Aan het einde van de dag werden we door de taxibus weer opgepikt en naar het hotel gebracht. Ik had een extra tocht in gedachten voor de sportievelingen, maar vond het startpunt niet langs de kronkelige besneeuwde wegen.

De geheimzinnige afdaling

In de loop van de week was de sneeuw flink aan het wegsmelten en moesten we het hogerop zoeken. In skigebied Plose was nog een schitterende panoramatocht te vinden. Onderweg sporen van de sneeuwhaas en vanaf het terras van de skihut kwam nog een steenarend voorbij zeilen. Een prachtig gezicht. Op de terugweg had onze eigen chauffeur Sepp de start van de geheimzinnige afdaling door het bos toch gevonden. Met de actieve lopers sprongen we uit de bus en werden we achtergelaten, om tegen de schemering nog een mooie tocht terug naar het hotel te maken. Dat is altijd bijzonder, omdat de natuur dan nog stiller en mooie is dan overdag. Diep in het bos konden we ondanks een poging stil te lopen niet voorkomen dat we een paar gemzen opschrikten.

Geislerspitzen van dichtbij

Donderdag stond een trip naar Val Gardena op het programma. Een naastgelegen vallei die toegang gaf tot een mega skiresort. Wij namen een afsplitsing naar Raschotz, een hoog plateau, buiten de drukte, die we overstaken, om vervolgens weer in Val di Funes uit te komen. De langste tocht van de week en we konden niet tussentijds stoppen, de tocht moest volbracht worden door iedereen. Het eiste wel wat tol. Door vermoeidheid moest er een provisorische repatriering worden uitgevoerd met een slee. Het was teamwork. En een hilarische middag. ’s Avonds werd er een flinke borrel op gedronken.

Lawinepiepercheck

Vrijdag zat de week er alweer bijna op. De afsluiting werd een waardige met een spectaculaire wandeling onder het Puez-Geislermassief langs. Het was licht mistig, wat de indrukwekkende sfeer van de machtige rotswanden boven ons nog eens benadrukte. Om het lawinezoekgereedschap nog even te benutten groeven we een sneeuwprofiel, waarin de historie van de sneeuwval van het seizoen mooi terug te zien was.

Dolomiten – grap van de dag

Zaterdag was het weer gedaan. Mijn derde Sneeuwhaastrip naar dit gebied was opnieuw geslaagd. En iedereen had er op zijn/haar eigen manier van kunnen genieten. Job well done. In de trein terug las ik de regionale ‘Dolomiten’. De zon warmde de bergen op. De sneeuw had zijn langste tijd weer gehad. Zou het een jaar van kansen gaan worden..?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: