Triglav (SI)

Na de Vordere Grauspitze en de Zugspitze stond de Triglav op het programma, een markante berg in de Julische Alpen in Slovenië. Vanaf de Zugspitze was het 5-6 uur rijden naar het nationale park. Na de afdaling met de Ehrwald kabelbaan in Duitsland op zondagmiddag, besloten we meteen te gaan rijden en om de beurt rust te pakken. Door file kwamen we niet ver, dus werd het al snel tenten opzetten. We vonden een rustige camping in de buurt van de route en een klein meertje, Demmelhof. Een verkwikkende duik in het heerlijke water was na deze intensieve dag pure wellness en ’s avonds op het terras kon alsnog met bier en pizza geproost worden op de top van vandaag.

Camping Demmelhof a.k.a. camping het Zwanenmeer

Na vertrek voor dag en dauw, reden we de volgende dag rond het middaguur bij Mojstrana de dichte beukenbossen van de Vrata vallei in, pal ten noorden van het Triglav-massief. Vol verwachting. We hadden geen idee wat we konden verwachten hier, behalve natuurlijk bergen. Het was warm en droog en in combinatie met de geuren en het licht voelde het aan als in het vruchtbare, maar warme mediterrane bergklimaat van de Apennijnen. Het verkeer op de zandweg was beperkt en het werd nog leuker toen we een oud vrouwtje 2,50 euro moesten betalen om te parkeren op een klein terrein midden in het mooie bos. Dat we morgen pas weggingen maakte niets uit. Niet slecht, vonden wij, dit sfeertje aan de voet van de populairste berg in Slovenië. Nieuwsgierig kwam ze kijken hoe we natte tenten uithingen in de zon, terwijl we tassen inpakten voor de 2-daagse klim.

Aljazev Dom hut

Tien minuten marcheren was het naar Dom Aljazev, een hut aan het begin van de klim. Hier tekenden de contouren van de top zich al af tegen de blauwe luchten. Machtige loodrechte rotswanden. Dat zou nog wat worden! Rond 14:00 uur beenden we vol goede moed richting de instap van de klim. Het onleesbare Sloveens maakten dat we aanwijzingen grotendeels negeerden. We wilden de ‘Tominskova-route’ op, die volgens de beschrijvingen hier de meest luchtige tocht omhoog was naar het Krederica plateau, grotendeels gewaardeerd en ingetekend als klettersteig. Deze was in een mum van tijd bereikt en al snel sjokten we zwetend en zuchtend van de warmte een steil, ruig en opvallend klein spoortje omhoog. Hier en daar verdween het, o.a. door ravage in een drooggevallen rivierbedding, maar verder ging het prima. We kwamen er de volgende dag pas achter dat er in ongeveer 5 talen een gesloten-verklaring onder de Tomniskova-routeborden had gehangen, oeps.. 🙂

Boven de boomgrens in de Tominskova-route

De eerste paar honderd meter in de schaduw was prettig. Rustig omhoog zwoegen over blokken, bospaden en door boomwortels. De overige van de in totaal weer zo’n 1500 hoogtemeters van vandaag waren in de brandende zon. Gelukkig was die dit vroege najaar al iets afgezwakt. Boven de boomgrens begon de mooie klettersteig die schuin door de westwand van deze Vrata vallei traverseerde naar het hoger gelegen Kredarica plateau. Niet superlastig, maar geschikte uitrusting zou ik zeker aanbevelen. Alleen al vanwege steenslag gevaar en luchtige passages. Het was een spectaculaire klim met supermooie uitzichten op de omliggende bergen. De hoogteverschillen waren duizelingwekkend. Vanuit het bos schoten dramatische kalkrijke rotswanden verticaal de lucht in tot bijna 3000 meter. Voordat we inklipten lieten we 2 steenbokken schrikken, die behendig vluchtten.

Steenbokken
Klettersteig fotokunst

Omdat we redelijk fit en maar met twee waren vorderde het snel omhoog. De eerste 500 hoogtemeters deden we in een uur, daarna volgde de klettersteig van ca. 2 uur en tot slot een rustige klim in de namiddag door een maanlandschap van platen, blokken, gruis en dolines, enorme kraters in de karst, gevormd door jarenlange erosie en afwatering. Om half zeven waren we bij de hut. Anderhalf uur sneller dan beneden voor de route aangegeven stond. Oude knarren? Forget about it.. Vooral dit laatste deel van de dag was heel mooi, de zon zakte, het koelde af en in alle rust kwamen we aan in de Dom Kredarica berghut, DE klimhut voor Triglavgangers. Dat was alleen een kleine tegenvaller..

Staalkabels met Triglav op de achtergrond
Nazomerse sfeer
Bikkelharde vrolijke overlever in deze rotswoestijn: de Alpenklaproos

Van de Kredarica berghut hadden we al dingen gelezen, vooral dat het groot en modern was. Dat ze er van alles hadden, eten a la carte en dat je er met pinpas kon betalen, in euro’s, allemaal nogal vooruitstrevend voor een berghut! Bij binnenkomst was het druk, warm en rumoerig. Tafels vol blikken bier en rokende gasten in het voorportaal. Menu’s in onleesbare taal en zoals we later zouden ervaren, een nog erger dan middeleeuwse waskelder, waaruit de geur van uitwerpselen opsteeg en zich gruwelijke wc-voorzieningen bevonden. Ik ben wat gewend, maar dit was pittig. Even later aan tafel was de zuurkoolsoep met boerenworst ruig, net als de twee grofgebekte Kroatische tafeldames, die ook onze kamergenoten bleken te zijn. Argh! Maar ook dat viel mee. Na een paar harde grappen waren we dikke vrienden met ze. Twee keer smakeloze kookpudding bleef staan.

Soepski met worstski
In de categorie verrassende terrassen
Het legendarische Sloveense gemzenbier

Om stipt zes uur werd ik uit mijn zalige slaap gewekt door m’n maatje. We slopen met onze spullen de kamer uit om de Kroatische reuzinnen niet wakker te maken, propten in een rustige eetzaal een aardig ontbijt met warempel roerei (!) naar binnen en renden naar buiten de vrijheid, frisse lucht en het ochtendgloren tegemoet. Het was kraakhelder en in de ochtendzon waren groepjes klimmers zich al omhoog werken naar de top. Het gros van hen leek echter nog niet wakker te zijn, yes! In de beschrijvingen kwamen we horrorverhalen tegen van files op de volledige route van de hut naar de top in het hoogseizoen. Daar zouden we vandaag geen last van hebben..

Opkomende zon vlakbij de hut
Instap klettersteig
Bergtempo

‘De ochtendstond heeft goud in de mond.’ Ongeveer dat.. Het was lekker fris en er stond een strak windje. Maximaal genieten. Elk stap, elke aanraking van de koele rots. We namen de tijd. Nederlanders. Hoi. Nog meer Nederlanders. Waar kwamen ze toch vandaan? Oh ja, die Slovenen zeggen dus ook ‘hoi’ tegen elkaar in de bergen. Ff wennen, maar wel heel grappig. Hoi! Hoi! Het was allemaal toch best vertrouwd, hier in het verre Oosten.

De top

Dus, 7 uur weg, 8 uur boven, 9 uur weer blij de hut. Op de terugweg kwam de rest van de hut naar boven, terwijl wij fluitend, al of niet aan de kabels naar beneden huppelden. Om 12:30 uur zaten we in het dal. Limonade en koffie bij Aljazev. De auto in. Broodjes halen. Afblussen in een ijskoude rivier langs een klein parkje, geen haan die ernaar kraaide. Even rust, even genieten. En weer gas op de plank, terug naar Nederland! De bergen riepen, maar na 5 dagen toppen jagen was het ook weer welletjes. Oost west, thuis best..

Next stop: Grossglockner!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.