Zugspitze (DE)

Een eerste blik op de berg

Op zaterdag 4 september einde middag landden we op camping Dr. Lauth in Obermoos, aan de voet van Duitslands hoogste, de Zugspitze. Het uitzicht op de berg was prachtig. De massieve Zuidwand lag lonkend in de wolken. Het was op goed geluk, maar ze hadden nog plek voor 2 kleine tenten. In de koele zomeravond zetten we de tenten op en maakten we avondeten.

’s Avonds op de camping

Natuurlijk hadden we ons vooraf georiënteerd op de tocht. Hoewel de meeste mensen de kabelbaan nemen, maar voor bergliefhebbers de rustige Hollentalroute de meest populaire klim is leek ons de ‘Stopselzieher’, ofwel ‘Kurketrekker’ klettersteig het mooiste, aan de Duitse Zuidwestzijde van de berg. In alle beschrijvingen kwam hij marginaal naar voren en werd geduid als de minst drukke route en tevens een spectaculaire. Dat bleek ook tijdens de klim omhoog. We kwamen maar een paar handen vol klimmers tegen.

Lang stijgen in de schaduw

Met 1700 hoogtemeters over ca. 5km te overbruggen was het een vrij directe route en zouden we conform de gidsjestijd ca. 6 uur bezig zijn. Toch namen we ’s ochtends rustig de tijd. Goed ontbijt, even met thuis bellen, de klettersteig uitrusting checken. Het weer was goed, we gingen genieten! Om stipt 9 uur liepen we weg bij de parkeerplaats onder de kabelbaan bij Ehrwald en begon de aanloop door het bos en uitgestrekte puinhellingen in de schaduwrijke Zuidwand, die hoog boven ons uittorende, een spectaculaire start!

Zon over de rug!
Instap klettersteig links naast sneeuwveld
Skiwasser bij de Wiener Neustadthutte

Na circa 1000 hoogtemeters bereikte de route een grote rug die de Zuidwand scheidt van de Westwand. Vanaf dat punt komt de Ehrwald kabelbaan overzeilen, al merk je daar weinig tot niets van. Hier ligt de Wiener Neustadthutte, waar iedereen de klimgordels en Klettersteigsets aantrekt. Die begint na de oversteek van het puinveld.

Onderste deel van de klettersteig
Soms wat verticaler
Ingeklipt

De Stopselzieher klettersteig is eenvoudig, A/B gewaardeerd. Hij loopt in een lange zigzag door de wand en overbrugt de laatste circa 600 hoogtemeters naar de top. Het eerste deel van de klim was vooral genieten. Dat zou nog veranderen..

Stopselzieher in de sneeuw
Een nog vrij liggende kabel

In de tweede helft lag namelijk nog sneeuw die een week daarvoor was gevallen. Het zorgde voor mooie afwisseling, maar ook uitdaging. Gladheid van de beklommen firn en verstopte kabels maakten dat we soms pickel en stijgijzers misten. Niet uitglijden.. We kruisten afklimmers met flexibele spikes. Zag er een stuk zekerder uit. Deze route wordt overigens afgeraden in sneeuw..

Op de top
Ramptoeristen..

Circa 4,5 uur na de start van onze klim stonden we op het topplateau, een kermis van stalen bouwsels en dagtoeristen. De top lag ernaast en was toegankelijk door een ijzeren hek vol waarschuwingsborden. Toch waagden veel dagjesmensen op stadsschoenen zich aan de gladde laatste 30 meters tot aan de top. Sommigen glibberden zo weg, dat we genoodzaakt waren om ze een handje te helpen. Een gekkenhuis..

Rond half 3 hadden ook wij een top moment en na een stevige maaltijd, namen we de lift terug naar Ehrwald. Moe, voldaan. Mooi zicht op de wand waar we door naar boven gekomen waren. En blij dat wij nu ook van de lift konden genieten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.