Dutch Mountain Trail

De moeiste weg van deze werld leupt in t zuiden dor ’n veld..”

De sfeervolle klanken van Rowwen Heze neuriënd loop ik door het veld. Haren in de wind. “Toen ik nog hiel klein waas.. Ge had ’t mar met ien ding druk: Groeter weare mar wat ge ok deed, echt veul alder woorde neet.” Ik dacht aan vroeger. Wat een tijd is er toch al voorbij gegleden. Hoe ver weg en hoe dichtbij het was. Ik ben al 38, voelt als 8, maar ook als oud. Ik denk aan mijn kleine jongen. Het leven. Hoe zijn wereld eruit ziet. Hopelijk een glimlach en warme zonnestralen! De sfeer van Limburg. Dat het daar eigenlijk niet als Nederland voelt. Ook geen buitenland. Het is er gewoon anders. Ongrijpbaar. Asfalt, lange paden. Heuvels, bossen, Buizerds, vliegende wolken in de lucht, vers dik gemaaid gras in de wei. Vreemde mensen, rare taal, rolluiken. Duitsers, Belgen en Nederlanders door elkaar in het kruip-door-sluip-door grensgebied waar we door trekken. Rugzakken op, de lente in.

Markering Dutch Mountain Trail

Donderdagochtend 6 mei, station Eygelshoven, waar ik nog nooit van gehoord had. Het ligt in Zuid Limburg, ingeklemd tussen Landgraaf, Kerkrade en Duitsland, waar je echt niet verder kan. Het lieve parkeerplaatsje lijkt er speciaal aangelegd voor deze Dutch Mountain Trail, die al weken lang tot vermoeiens toe in onze social media berichtenstroom langskomt. Zo irritant dat we besluiten dan toch maar een paar kilometer in Nederland te gaan lopen. Om er een fysieke draai aan te geven sinds jaren weer met een kampeerrugzak op. Brander, tent, matje, slaapzak, eten. Alle zaken die ik in de bergen steeds vaker thuis laat om zo licht en snel mogelijk onderweg te zijn.

Gevaarlijke rivieroversteek

Een mooi meanderen pad voert ons door het groen dit vreemde land in. Ondanks dat we weten omringd te zijn door bebouwde kom, is de directe zintuiglijke waarneming bepalend en wanen we ons echt even weg. Al snel doemt de Wilhelminaberg (225m) op. Omhoog met blijde verwachting. Helaas op de top voor we opgewarmd zijn, jakkes! Ik had het kunnen weten.. Dit is echt geen vergelijking met bergen. Verder. Asfalt. Gaia Zoo. Oh nee, twee loslopende gorilla’s op de weg. Niet rennen, want dan pakken ze je. Wandelaars bij Kasteel Erenstein, dat opeens verandert in een fort op een bergrug en de naastgelegen visbeek in een snelstromende rivier. Ons leven aan een zijden draad als we meegesleurd dreigen te worden door het woeste water en de sloomste van ons nipt de overkant weet te bereiken. Ik lig rollend van het lachen in het gras, als ik het nette gezin achter ons het toneelstuk met verbazing zie bekijken 🙂

De Siegfriedlinie

Na een kilometer of 10 zijn we blij als we de asfaltjungle uit zijn. Na het sfeervolle Auwald bij Horbach lopen we de Duitse akkers in en met een welwillend oog zien we lichte glooiingen ontstaan in het landschap. Muhlbach passerend informeren een paar lunchende Duitse boeren naar wat al die Hollanders met rugzakken hier toch doen. Er zijn er vandaag alweer een paar langsgekomen. Ze snappen er helemaal niks van. We kijken elkaar aan, vertrekken geen spier en delen hen vervolgens in vloeiend Germaans mee dat de Dutch Mountain Trail hier loopt, ook door Duitsland dus. Ze stemmen er breed grijnzend en enigszins onwennig mee in. Ach so.

Duitse langwijligheid

De rechte lijnen tussen de kilometers lange akkers zijn slopend. Gelukkig passeren hier ergens de Siegfriedlinie uit de jaren ’30. Een bijzonder veld van half begraven betonnen punten in de grond, bedoeld om oorlogsmaterieel tegen te houden. Wat een werk moet dat geweest zijn om aan te leggen. Ik verwonder me over waar mensen zich mee bezig hebben gehouden in dat verleden. Afgezien van dit soort bijzonderheden val ik tussen de velden door al sjokkend in slaap. Noem me een cultuurbarbaar. Niet waar, maar het zijn gewoon bepaalde dingen die me minder goed liggen. De rugzak wil niet lichter worden, want zonder hoogtemeters krijg je geen honger en geen dorst. Deze routes zijn vast de natuurlijke verdedigingslinies van de Duitsers. Slim. Indringers uitputten door eentonigheid. Links en rechts vallen ons hier hoeken in de trail op die beter afgesneden kunnen worden. Van de nood maken we een deugd.

In de miezer glibberen we later die dag de spekgladde Schneeberg (256m) op. Boven hangt een natte schoen in de boom gespijkerd. Dat schijnt een ding te zijn op deze trail, die nog geen indruk maakt. Ik vind het oneerbiedig. Het stuit me tegen de borst, dit zogenaamd ludiek in de natuur achter te laten. Overtreding van een bergwandelregel: in de natuur ben je te gast, ‘leave no trace’. Een topkruis in Oostenrijk, ok, maar dit.. De tegenwoordigheid van geest ontbreekt me om de schoen te verwijderen, maar ik neem me in de afdaling voor om dat de volgende keer zeker wel te doen.

Op camping de Gastmolen crashen we. De eerste 25k zit erop. Niet inspirerend, maar wel bij vlagen verrassende elementen van de route onderweg. En lekker gelopen, ondanks de te grote tassen. Nadat de tenten staan genieten we die avond van een biertje en een zelf opgewarmde pot eten onder het afdak tot het tijd is om te maffen.

Uitzichtpunt Vaalserberg

Dag 2 begint nog druilerig. Natte tenten ingepakt, de gruwel van elke kampeerder. Maar elke dag nieuwe hoop op beter weer is er onlosmakelijk mee verbonden. We ronden Vaals, de berg is rustig, en trekken door bos en weide. Nu halen we ons hart op aan authentiek rollend Limburgs heuvellandschap. Bossen, akkers, meidoornhagen, meer buizerds, wind en Here zij dank, zon die zich steeds vaker laat zien! Vijlen zien we niet in het langslopen, maar richting Gulpen beginnen de kelen dorstig te worden. Tot nu toe hebben we niks aan horeca genoten in anderhalve dag lopen. Pittig, maar als troost wordt het wel een mooie dag. Nog steeds koud voor de tijd van het jaar, net boven de 10 graden, flinke bries, maar een paar stralen zon en stukken blauwe lucht, maken het goed.

Full winter kit
Cumuluswolken, kenmerkend voor de Hollandse luchten

In de heuvels voor Gulpen uitzicht! Ver in de rondte kijken. Dit deel van de route is fenomenaal. Om vrolijk van te worden. Zon, wind en uitzicht. Ook de ontmoeting boven op de Hobbitheuvel bij de Gulkoelerweg stemt ons werkelijk tot juichen. Net als we zijn neergestreken om de taaie spieren wat rust te gunnen en de tanden in de zoveelste Snelle Jelle te zetten, komen we in gesprek met een oude baas die uit een haagpad vanuit een andere richting verschijnt en ons in onvervalst Limburgs wijst op het cafe (!) in Wahlwiller, onder aan de heuvel. Hij gaat een cadeau brengen aan zijn buurman aan de andere kant van de heuvel. Ook een mooi lied van Ramses Shaffy. Deksels! We ronden het fantastische gesprek snel af en haasten ons naar beneden. Bij Gasterij Gen a Kirk worden besteld: koffie, chocolademelk met slagroom, omeletten en uitsmijters. Verwende weekdieren..

Het terras in Wahlwiller

“Ik hou van water en van aarde, ik hou van schamel en van duur, er is geen stuiver die ik spaarde, leef gewoon van uur tot uur..” En dit uur was mooi Ramses. Koud en winderig op het terras, maar “mijn hemel, blauw, met gouden hallen” en gewoon een terras, sterker nog, het eerste post-Corona geopende Nederlands terras dat weer tegenkomen. Maatregelen worden nu mondjesmaat versoepeld. Tevreden weer de tassen op, rollen we het terras ook weer af, verder naar het Eyserbos (197m). Op dit voedsel kunnen we wel doorlopen tot Sint-Juttemis. Richting de top snijden we wel de laatste 50 meters af, anders is het plichtmatig omlopen. Weer afdalend stuiten we op een viertal wandelaars die we ingehaald hadden, maar die dachten even een paar honderd meter af te snijden. Nou dat is pas vals! Ik grinnik om mijn eigen kinderlijke verwensingen. We halen ze in, kletsen wat en trekken weer door.

Velden bij Gulpen

Na Gulpen klim je vrijwel meteen de Gulperberg (157m), een heuvel net buiten de bebouwde kom met een groot Mariabeeld erop. Uitzicht rondom, maar we letten er niet op, spottend waar de weg verder leidt, door de velden naar het Kruisbosch. Het blijkt een mooie stuk van de tocht, van hier tot aan camping Oosterberg: velden, heggen, steggen en bosranden met uitzicht over de omringende dalen. Het loopt lekker weg en rond etenstijd liggen we prinsheerlijk in de zon voor de sneldrogende tenten. Hoewel ook hier niks te krijgen is en winkels ver weg liggen worden er 2 halve liters Hertog Jan gescoord bij een groep sportieve kampeerders. Vanavond krijgt een dikke 10. Droge tenten, goede wind, voelbare weersverbetering, een lekkere douche, pasta Salmone en ook nog een spontane ontmoeting met Tim, ook een International Mountain Leader in opleiding.

Mijn wandelstoktent boven de gapende afgrond in de verte
Blik Hertog Jan 0,5l

Voordat we de volgende ochtend de Belgische grens over piepen, hakken we nog de Hakkenberg op (252m). Daarna gaat het langs de dorpen Teuven, Sint Martens-voeren en ’s Gravenvoeren richting Kattenroth (209m) door afwisselende landschappen. Een dag die qua schoonheid niet voor gisteren onder doet, maar gelukkig wat korter is, 23 i.p.v. 30+ van gister. Eindpunt is het prachtige ruime hoge land bij de Mescherhei, een boerderijcamping met een toren die uitkijkt over aspergevelden en boomgaarden vol bloesem. ’s Avonds laten we pizza en cola bezorgen en in de late zon klim ik nog op de toren om afscheid te nemen van de dag. Een mooie plek dit.

Bijna het einde van de mooie lentedag
Vanaf uitzichtspunt de Mescherheide

Dag 4. Met ca. 80 kilometer in de benen maken we ons op voor een (half) dagje asfaltlopen in Maastricht, maar dat blijkt nog verrassend leuk te zijn. Bij het weglopen in de zon hebben we al mooi uitzicht over Eijsden en het Maasdal. Het wordt warm vandaag.

Uitzicht op het Maasdal

Bij het naderen van de rivier passeren we kasteel Eijsden. Hoewel onze GPS-tracks elkaar tegenspreken (de een loopt om het landgoed heen en de ander deels erdoorheen) vinden we door een geurend veld boslook achter in de hoek van het terrein een jagerspaadje dat uitkomt op de oevers van de rivier, vanwaar we de pont meteen zien liggen. Helaas blijkt die pas om 10:00 uur te varen. Zijn we verdorie 2 uur te vroeg! Ons mooie plan vroeg bij de auto te zijn in duigen. Met de stomme kop niet eens op internet gekeken. Ook weer mooi. Toch even losgekomen van de telefoon deze dagen. Gelukkig worden in het hotel ernaast net warme croissants bezorgd voor moederdag. Wij voelen ons voor de gelegenheid ook gewoon even lekker moeder vandaag en tikken elk 2 koffie en 2 croissants weg. Zodanig ontspannen dat wanneer eindelijk de schipper verschijnt mijn reisgenoot besluit nog even lekker uitgebreid te gaan toiletteren. Ondanks mijn aanmaningen vaart de schipper niet voor zijn neus weg en is er helaas weer geen paniek in tent..

Kasteel Eijsden aan de Maas

Na de oversteek volgt een mooi stuk door en over het immense sluizengebied voor Maastricht. Mega bouwwerken, waar je even met je neus bovenop staat. Leuke paden door het gebied en veel afleiding. De rivier op rechts en de mergelheuvels links geven zowaar diepte-effect en we klimmen in fijne toestand omhoog naar de laatste top van de Seven Summits 4-daagse: d’n Observant (157m).

De Maas vanaf de klim naar de d’n Observant

Herinneringen, want jaren geleden heb ik in dit gebied een Adventurerace gelopen, gerend en gefietst. Een 2-daagse oriëntatiewedstrijd. Zo intens dat flarden zijn blijven hangen. Het is mooi om de indrukwekkende mergelgroeve weer te zien en stukken te herkennen. Uit vrolijkheid lopen we zelfs 100 meter fout. Ai.. Dat kan niet jongens. Navigatiefouten maken in ons eigen Nederland. In de warmte komen dagjesmensen tevoorschijn. Het is net een oven in de woestijn van steen. We doen even de tassen af om te genieten en nemen op het provisorische terras 2 Limburgse friet met mayo, curry en rode ui. Mjam!

In de ENCI-groeve

Even later lopen we langs enorme mergelwanden met uitgehakte groeven. Ik blijf laag om de reuzenvleermuizen te kunnen mijden, die eventueel uit deze bergholen komen vliegen, maar die fantasie wordt geen werkelijkheid. Er zijn hier wel veel kinderen die lopen te donderjagen en niet naar hun ouders luisteren, maar goed, dat hoort bij de lente.

De fotogenieke ENCI-groeve

De laatste kilometers langs de Maasboulevard is een droom. Het wemelt van de mensen die het voorjaar in de bol hebben. De parken stromen vol, de zon schijnt onafgebroken en het kwik stijgt boven de 20 graden. Mijn lijf is stram. Het is warm. Ik wil de tas kwijt. In de trein, in de auto. Kappen met dat lopen. Het was serieus geen bergwandeling dit, maar wel echt een wandeltocht die nog even blijft hangen. Een aanrader om weer in de benen te komen, maar een ongevraagd advies: neem de tijd ervoor! Vier dagen is eigenlijk te kort, dan ben je aan het kilometers hakken. Over de mooie Limburgse paden moet je eigenlijk rustig zwerven met je knapzak, als in ‘op je dooie akkertje’..

Haije!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.