Allgauer Alpen en Heilbronnerweg

Bij de pomp aan de A3 komen 2 mannen met zonnebrillen en mondkapjes aan. Het lijkt een overval, maar nee. Braaf wordt er getankt, betaald en een kop koffie op de motorkap gedronken. De Duitsers zijn van de regels, blijkt de komende dagen. Zonder loopt men in een grote boog om je heen en die avond in Oberstdorf worden we nog een pizzeria uitgejaagd.

In de categorie ‘Mijn eerste..’

De potsierlijke mondkaptoeristen, de bizarre ‘camping Oberstdorf’, het gesprek met de eigenaar van de pizzeria, het bier voor de tent in de avondlucht en de Allgauer hoofdkam als decor wijzen op 1 ding. Er hangt weer een avontuur in de lucht..

Allgauer hoofdkam op de achtergrond

De volgende ochtend gaat het in tijgersluipgang de camping af, die nog in diepe rust verkeert. Hier komen we nooit meer. Te druk, te vies, teveel caravans en 100% sfeerloos. We rijden het dorp uit en parkeren ergens waar de automaten alleen munten accepteren. Dan maar een boete riskeren. Aan het eind van de dag blijkt dat een goede gok 🙂

De eerste stappen vallen me zwaar. De rugzak, de zware schoenen, de kleding, het zit me niet. Teveel, te lomp, te zwaar. Het contrast wordt verhoogd door 2 trailrunners die ons voorbij lijken te vliegen. Een knap stel, weggelopen uit een outdoorblad. Ik kijk naar mijn maat: ongeschoren baard, dikke schoenen, rondneuzend tussen de bloemen. Prima, het wordt gewoon een fijne dag!

Solitaire lijsterbes op Seealpe

Het doel van de week is het gebied verkennen, karakter van routes bekijken, bloemen bestuderen en verhalen verzamelen voor het IML-zomerexamen van 2021. Het was flinke een domper dat het dit seizoen door Corona om zeep geholpen werd. Nu het een jaar langer wachten is, maken we er maar beste van..

Werkloze gondels, de nieuwe Nebelhornbahn krijgt er hypermoderne voor terug

De directe route naar Gaisalphorn (1953m) vanuit Oberstdorf (815 m) voert ons langs Seealp, een almhut waar bouwwerkzaamheden aan de Nebelhornbahn in volle gang zijn. Tussenstations komen op gigantische betonnen voeten met armdikke bouten waarin stalen masten worden verankerd. Vredig meandert de route dan verder door bos, weg van de bouw, waar we tientallen uitbundig bloeiende bloemensoorten op de foto zetten. We kennen er eigenlijk al heel wat, maar er moet zeker gestudeerd worden. Was dat nou paardebloem, koeienoog, of arnika?

In de verte het topstation van de Nebelhornbahn, buiten ons bereik vandaag

De col is een mooi punt. Hier schuifelen nog dagwandelaars langs en kijk je verticaal op de 500m lager gelegen Gaisalm. We laten Rubihorn links liggen en kiezen de richting Nebelhorn. Na een minuut of 10 staan we op de top van Gaisalphorn met 360 graden uitzicht op o.a. de Nebelhorn en Oberstdorf, een mooi begin van de week! Hoewel de meeste wandelaars hier niet komen, omdat er een luchtig graatje overgestoken moest worden, arriveren 2 struise wandeldametjes. We laten zien dat de route richting Nebelhorn ongemarkeerd is, maar toch gaan ze door. We halen ze even later weer in. Het was steiler dan ze dachten. Maar mijn moeder zou ze het niet nadoen. Verontwaardigde blikken. Zo oud vinden ze zichzelf duidelijk niet 🙂

Nebelhorn van dichterbij en de Grosser Gundkopf (2062m) op de voorgrond

Beiden kijken we inmiddels verlangend naar de rotsen voor ons, maar omwille van de tijd (er moet nog een camping gevonden en vervolgens gebarbecued worden) dalen we via Geissfuss (1981m) af richting dal. Na een tijd valt het pad pardoes op de gemarkeerde wandelroute naar Oberstdorf, een lelijke geasfalteerde steile bergweg naar de hut, het Edmund Probst Haus. De afdaling staat in schril contrast tot de mooie route van vandaag. Ik zou niemand aanraden deze weg te bewandelen. Volgend jaar maar de nieuwe lift..

Op Seealp blussen we de eerste hoogtemeters in de benen sinds Corona af met koude cola. Dan dalen we door het koele bos verder af. Het is druk in Oberstdorf. Campings zijn er weinig en zitten bijna allemaal vol. Toch vinden we nog wat moois op een onverwachte plek. Langs de rivier, op steenworp afstand van de camping van gister ligt Camping Rubi, een oase van rust, groen gras, nette faciliteiten, attent personeel en ruimte! Een goede douches, een BBQ, bier en zon op de natte tenten. Onbetaalbaar..

Mijn 3F UL Gear Lanshan 2 wandelstoktent van 1150 gram
Spareribs van de lokale ambachtelijke supermarkt 🙂
Koffie met Hollandse stroopwafels

De volgende dag starten we laat. Rustig ontbijt, tent drogen en rugzak inpakken voor een 3-daagse tocht over de Heilbronnerweg. We pakken in zoals we dat op het examen zouden doen. Touw, karabiners, slings, bothy, EHBO, en GPS gaan mee. Ook een slaapzak, en mondkap voor in de hut, dat is verplicht nu. Helm? Nee, maar dat blijkt later te kort door de bocht.

Alpensla (Lactuca Alpina) met eetbaar blad, vooral smakelijk in het voorjaar

Vanuit het benauwd drukke dorp pakken we de bus het Stillachtal in en stappen rond het middaguur uit bij Alpe Eschbach. Hier kan je alleen te voet verder. De massa’s toeristen zijn eerder uitgestapt bij de Fellhornbahn en na een paar honderd meter lopen zijn alle toeristen verdwenen en zijn we alleen met de natuur. Het is een jungle-achtig dichtbegroeid bergpad tot de Rappenseehutte en alles staat vol in bloei. We komen duidelijk door verschillende vegetatiezones: gemengd loofwoud, kruidige almweiden, dwergstruikgewas, de boomgrens en alpiene grashellingen. Na een uur of 3/4 volgt de hut.

De Rappenseehutte met daarachter de Hochgundspitze (2460m)

De komende dagen is er weersverslechtering voorspeld. Een koufront brengt morgen regen dat in de middag voor onweer kan zorgen. De planning van de Heilbronnerweg komt een beetje in het nauw, omdat er 7 uur gidstijd voor staat. De route loopt over de Allgauer hoofdkam, de hoogste rotsgraat in de verre omtrek, en heeft tussendoor ook nauwelijks mogelijkheden om te schuilen, of af te dalen.

Omdat het een korte dag was en we nog energie hebben, besluiten we daarom deze avond nog met mooi weer het Hohes Licht (2651m) te beklimmen. Het hoogste punt van de Heilbronnerweg, dat net uit de looprichting ligt en ons morgen dus 1 uur extra zou kosten. Zo kunnen we de route naar de volgende hut morgen sneller afleggen.

Hohes Licht (2651m) met op de voorgrond steenbokken

Na een vroeg diner (a la carte!) lopen we rond 1830 uur de hut uit richting Grosse Steinscharte. Met een deadline, want uiterlijk 2100 uur kunnen we nog strudel krijgen. Met een gidsjestijd van 1,5 uur naar de top hebben we geen minuut te verliezen. Na een half uur zijn we op de col en ligt er een uitgestrekt maanlandschap voor ons. Het verbaast me niks dat we verschillende groepjes steenbokken passeren die nog rustig dineren op deze plek. Steenbokken hebben altijd een neusje voor mooie rotshellingen in de luwte. Ze storen zich ook allerminst aan onze ganzenpas.

De berg is imposant! Hoe komen we daar in een uur omhoog ? Zoals vaak in de bergen komt het antwoord vanzelf. De oversteek van het rotsveld duurt nog een half uur en brengt ons naar de instap (door het 2e puinveld links omhoog en dan door de wand in een denkbeeldige lijn rechts schuin omhoog en over de graat links naar de top). We klauteren omhoog en genieten van het avondlicht. Nog een half uur later zijn we op het hoogste punt. In de lage zon zijn de bergtoppen rondom ontelbaar..

Instap Heilbronnerweg, de route naar het Hohes Licht splitste zich hoger in de rots af
Door puin, blokken en platen over een brede rug naar de top
Laatste zonnestralen op de top

Alles loopt gesmeerd. Om 2055 uur lopen we het terras van de hut weer op en om 2100 uur strudel met thee! Daarna vroeg de slaapzakken in en morgen ook vroeg weg om het onweer voor te blijven.

Klim naar de Steinschartenkopf (2615m)

’s Ochtends in de rij voor koffie en muesli ervaar ik tevredenheid als de waard 3 kerels adviseert de top van het Hohes Licht maar over te slaan. “Besser nicht”. Jammer jongens.. Dan vlug ontbijt, even tandenpoetsen en we zijn weg. Het is 0700 uur en we zijn het 3e koppel buiten. Een half uur later slingeren grotere groepen achter ons aan de berg op. Iedereen is vroeg en het begint licht te regenen. Altijd een duivels dilemma: Goretex aan bergop? Liever niet, tenzij het echt koud is of gaat plenzen..

We zitten in de goede richting..
Zonder twijfel de meest gefotografeerde passage van de Heilbronnerweg
Terugblik op afdaling na de Steinschartenkopf, nog 2 gekleurde puntjes te zien van andere koppels
Een van de ontelbare staalkabels die op de Heilbronnerweg zijn aangebracht

Rond de eerste top van de Steinschartenkopf begint het fel te worden. Koude harde wind en regen van voren. Volledig waterdicht en ademend (ingepakt in Goretex :-)) gaat het verder. De koppels die ons vooruit waren zijn we voorbij, het gaat lekker. De tocht is ruig, goede rots, maar ook veel handwerk. Op de klim omhoog was een helm toch goed geweest, omdat er veel rots boven je zit en erosie en steenslaggevaar zichtbaar aanwezig is. Door het natte weer klauteren we in een bubbel. Het is genieten. Op een lage hartslag en af en toe stilstaand voor een vergezicht hebben we eigenlijk geen moment zin om echt te pauzeren. Zo komen we in 5,5 uur bij de Kemptnerhut, vlak voor een extreme plensbui losbarst die niet meer stopt.

Verbouwingswerkzaamheden, als we aankomen vliegt er een helikopter af en aan

Ondanks de verbouwing zitten we rond 1400 uur redelijk droog en prinsheerlijk aan de berghutlunch. Even verderop een tafel met 12 bouwvakkers, een grappig gezicht hier in de bergen. Later kom ik erachter dat er zoveel materiaal omhoog gebracht moet worden dat de helikopter fulltime ingezet wordt en er speciaal een webcam is voor de piloot om continu live het weer bij de hut te kunnen bekijken.

Dag 4 van onze trip begint grijs. We besluiten in 1 streep naar beneden te lopen. Via het pad natuurlijk. Het is nog een bijzondere mooie route, door het Sperrbachtobel, een kloofachtig stroomdal. Overal komt er water naar beneden.

Uitzicht vanuit het Schuhraum, vlak voor vertrek
De talrijke rotsplaten onderweg zijn veranderd in watervallen

Een wonderlijke ochtend wordt het helemaal, als onderweg blijkt dat de kloof tjokvol Alpensalamanders zit. We moeten bijna slalommend afdalen om ze te ontwijken. In al mijn bergtochten heb ik er nog nooit zoveel gezien als nu in 1 ochtend. Bijzonder als je je beseft dat de beestjes gedurende hun leven slechts een actieradius van 12 meter hebben. Als je een plek vindt waar ze zo uitbundig voorkomen is het dus bingo. De een zit er nog mooier bij dan de ander. Stelletjes poseren. Het is een drukte van jewelste.

Alpensalamander
Gorilla in de mist, bijna beneden bij Spielmannsau
En nog een kleine toegift voor vertrek..

Eenmaal beneden is het gedaan met de pret. We nemen bij Spielmannsau de bus terug naar het dorp en met de komende 24 uur stromende regen is het vooruitzicht niet fraai. We hebben ons doel bereikt: nog nooit zoveel bloemen gefotografeerd en een stukje Allgauer hoofdkam verkend. Omkleden bij de auto en wegwezen. Oberstdorf auf wiedersehn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.