IML Summer Training

Terwijl ik met de ene hand het kamernummer uit de broekzak vis hou ik met mijn andere het grote bord aarzelend voor de neus van de kok, terwijl hij me van dampende schalen bacon, sausage, scrambled eggs en tomaat opschept. Ik moet nog even wennen aan de Engelse kost vroeg op deze maandagochtend. Het oude complex in Noord-Wales waar we te gast zijn heeft een koninklijke geschiedenis en is door de jaren heen getransformeerd tot ‘National Mountain Training Centre’, toepasselijk gelegen aan de voet van Snowdon (1085m), de hoogste berg van Engeland.

De dag ervoor stond ik met mijn trainingsmaat op Crib Goch, een beroemde graat die adrenaline zoekende wandelaars naar de top van Snowdon brengt. Het was een inloopdag om weer even binding te krijgen met het Engelse terrein, de afstanden en onze bergbenen die alweer enige tijd onder een bureaustoel hadden gezeten. Met windkracht 5/6 was het heerlijk uitwaaien. Het advies: ‘don’t try this at home’, or don’t try it at all, behalve als je heel goed weet wat je doet. Alle YouTube filmpjes helpen je niet als je daar boven naar de overkant klautert…

Op maandag 21 oktober begon hier in Plas Y Brenin de langverwachte IML Summer Training. De eerste week opleiding tot internationaal erkend bergwandelgids. Na een zakelijk welkomstwoord aan alle groepen cursisten van die week (o.a. kanoërs, mountainbikers, bergwandelaars en kliminstructeurs) werden we meegegeven aan onze trainersgroep voor algemene uitleg, voorstellen, de eerste theoriesessies en in de loop van de dag de Timed Navigation Test. Het ‘ding’ van de week waar iedereen met gepaste zenuwen en bescheidenheid naar uitkeek, of tegenop keek. Een ‘pass’ zou de weg open leggen naar de verdere opleidingsmodules maar een ‘fail’ zou een latere herkansing en zomaar half jaar of meer vertraging in het opleidingsplan kunnen betekenen.

De test kwam neer op de halve huisberg van PYB (Moel Siabod) waarop een aantal oriënteringsvlaggen waren geplaatst tot onder de top. Elke kandidaat kreeg een eigen parcours toegewezen waaraan een zeker aantal kilometers, hoogtemeters en tijd was gekoppeld. We kregen per persoon een 1:25.000 kaart met daarop de te vinden punten omcirkeld en 2 minuten voorbereidingstijd en moesten vervolgens zo snel mogelijk die punten langs navigeren om daar een unieke knip in een ponskaart halen. Als je binnen de gestelde tijd binnen was en alle punten correct waren gevonden was het ‘pass’. Uiteraard moest het parcours worden afgelegd zonder hulp van smartphones, of andere elektronica, afgezien van een hoogtemeter voor degenen die dat hadden.

De test diende als ingangseis voor de opleiding, een benchmark voor fitheid en vaardigheid. We wisten van tevoren niet goed waar we ons op moesten voorbereiden. De info op internet over de test was in nevelen gehuld, evenals de berg die dag. Maar rond 1300 was het wel zover en kwamen we er vanzelf achter. Na een korte briefing sprintten we een voor een in lichte kleding, bergschoenen en met een rugzak met hoogst noodzakelijke uitrusting het terrein af, de rivier over en de berg op voor paar uur ploeteren op verhoogde hartslag. Het ging door bos, modder, veenpollen, beekjes, varenvelden, over heuvels hoger en hoger de berg op. Na een kwartier zwoegen met lood in m’n benen kwam de eerste vlag in zicht precies op de plek waar ik uit wilde komen! Na de knip in de kaart vlakte mijn zenuwen af en begonnen de spieren op te warmen. Het werkte allemaal nog. Het lijf, de hersens, het inzicht..

Loerend op de hoogtemeter voor een dubbelcheck en doorlopend in de richting van de volgende vlag, schoot ik de volgende koers. Met de kaart in een uitgestrekte arm voor me scande ik tijdens het omschakelen van A naar B de omgeving op markante referentiepunten. De hersens werkten koortsachtig uit wat ik onderweg tegen zou komen en over hoeveel minuten en op welke hoogte ik de volgende vlag tegen zou komen. Het was mistig en nat, maar comfort stond even onderaan de prioriteitenlijst. In maximaal tempo joeg ik de berg op, om het uur plichtmatig knauwend op een stuk reep, hoewel dat nauwelijks lukte door de adrenaline. In de verte links en rechts kwam af en toe iemand langs, maar een groet kon er nauwelijks af, het was ieder voor zich. Als Nederlanders wisten we met veel tijd op de klok over een behoorlijk scherpe prestatie te leveren.

De rest van de week verliep gemoedelijk. Inhoudelijke theoriesessies over o.a. het ontstaan van de opleiding, expeditieplanning, juridische kwesties, weerkunde, leiderschap, touwtechniek en ‘water hazards’ wisselden elkaar af. Ook hielden we zelf korte presentaties en werden verschillende didactische stijlen ingezet. De dagen en sessies werden meestal begeleid door course director Helen Barnard, bijgestaan door gastsprekers en IML’s met verschillende expertisegebieden.

Zoals je van praktijkopleiding verwacht waren we ook veel buiten. Een volle dag werd besteed aan ropework in de rotsen, waarbij verschillende vormen van trouwsteun de revue passeerden. Ook werd er een dag in kleine groepen een lange tocht afgelegd door relatief steil en wild terrein, waarbij je vaardigheden werd bekeken en alle aspecten van begeleiding aan bod kwamen. Weinig nieuws, maar wel wat aanscherpingen.

Vaste momenten van de dag waren de omkleedsessies in de persoonlijke droogruimtes, waar we na gladde klimpartijen of frisse rivieroversteken natte uitrusting konden ophangen en de slaapkamers om te douchen en te chillen voor het collectieve avondeten.

Ook de eetzaal en de bar werden frequent bezocht om in kleine groepen presentaties voor te bereiden, of gewoon met een biertje ervaringen uit te wisselen. De kandidaten kwamen uit verschillende hoeken. Op enkele Engelsen uit Wales en het Peak District na, waren wij Nederlanders er, een Schotse ultraloper uit Amsterdam en een handvol Engelsen die in Zwitserland en Chamonix woonden en werkten. Een bont gezelschap, wat zorgde voor goede gesprekken over het werkveld.

Deze trainingsweek werd zo een memorabele opening van het IML-traject. Met een ‘completed’ voor de week, een ‘pass’ voor de Speed Navigation test en een ‘complimentary aspirant membership’ van de British Association of International Mountain Leaders op zak had het koninklijke PYB weer een paar trotse koninkjes afgeleverd..

Voorlopig hoef ik voor de opleiding niet meer terug naar de UK. De Winter Training zal in de Alpen plaatsvinden en daarna volgen de assessments ook in de Alpen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s