Terug in het noorden

In Nederland is het bijna 20 graden. Op zondag om 06:00 ’s ochtends zit ik in het Transavia toestel te wachten tot de vlucht naar Kittila gaat taxiën. Mensen om me heen spreken onderdrukt in een onverstaanbare taal. Ik duik in m’n hoody. Het zal onder nul zijn als we landen, maar voor een donsjas nog te warm, dus die zit nog in de ruimbagage. Met veel mooie herinneringen aan Lapland ben ik benieuwd om weer terug te komen in dit winterland boven de poolcirkel. Nu op een plek waar ik nog niet geweest ben, midden Finland, tussen besneeuwde bossen, bevroren meren en slapende beren.

pbumb-into-the-wild-2564

Eenmaal aangekomen staat er een taxibus te wachten. Bij het keurige Finse chauffeurtje die een naambord vasthoudt, meldt zich de een na de andere reiziger. Met 8 stuks zijn we compleet en twee uur provinciale weg door uitgestrekte sneeuwbossen later staan we voor houthakkerslodge ‘Ukonhattu’, de warme sfeervolle thuisbasis deze week.

img_2785

Hoewel de dagen na een donkere winter hier nu snel lengen herken ik het lage licht meteen, het voelt vertrouwd. Ondanks de kou en de beperkte kracht van de zon, moet je hier meteen een zonnebril op. De eerste dagen, tussen theorieblokken door, verkennen we de omgeving, het meer, de sneeuwschoenen, het nabije nationale park en de sauna, vuurplaats en ijswak (!). Alle voorbereidingen zijn gericht op preparatie voor een serieuze wintertrekking in de uitgestrekte Lapse wildernis.

img_2837

Ik ben deze week aanwezig als begeleider om de reizigers toe te rusten voor een wintertrekking. Het programma bevat dus instructie over kou en navigatie in het wild, materiaalbespreking en tochtplanning in koude omstandigheden. Drie dagen zullen we dan buiten doorbrengen, op onszelf aangewezen. Daarnaast zit de week vol met mooie activiteiten zoals ijsklimmen, een huskytocht, een bezoek aan een rendierfarm et cetera, de must-do’s voor als je een keer in Lapland bent.

pbumb-into-the-wild-2562

Stuk voor stuk zijn de deelnemers jong, fit, sociaal en goed uitgerust met de juiste spullen. Dat maakt dat we meteen vanaf de start van de week al van een goede en sportieve sfeer kunnen genieten. Altijd fijn! Als de mentale focus na enkele dagen juist is, de rugzakken vol zitten en de pulka’s (paksledes) ingepakt klaarstaan op de veranda, wordt er op dinsdagavond ritueel afscheid genomen van de lodge met een uitgebreide maaltijd en aansluitend een avondje sauna en een dip van top tot teen in het ijswak. Het geeft een enorme kick en het water is zo koud dat ik me gezuiverd voel voor de hele week. Geen douche meer nodig!  Scheelt, want die komen we ook niet tegen.

pbumb-into-the-wild-3503

Dan is het tijd. Met een busje worden we gedropt en de eerste held heeft er al een klus aan om de ingang van het nationale park te vinden. Niet gek want het juist vaak de momenten van omschakeling van bewoonde wereld naar de wildernis, waar je even moet wennen aan een andere manier van bewegen en beslissen waar je naartoe gaat. Zeker in Nederland is alles zo uitgestippeld en aangelegd, dat je helemaal afleert om zelfstandig inschattingen te maken over een koers inslaan naar het onbekende.

img_2892

Eenmaal weg went iedereen snel. De dichte dennenbossen en de sneeuw creëren zo’n magische wereld dat we ons in no time alleen wanen. We komen die dag ook niemand meer tegen, behalve een paar skiërs op een kruispunt met een langlauftrack. Door een langgerekte diepe kloof, langs een bevroren waterval en de top van de Noitatunturi trekken we de heuvels in. Onderweg wordt er geluncht met worstje boven een vuurtje en worden we nieuwsgierig in de gaten gehouden door felgekleurde Siberische Gaaien.

dscn7357

Na een zonnige dag met harde wind op de toppen boven de boomgrens en veel oefenen met kaart en kompas, bereiken we het eerste kamp, aan een groot bevroren meer. We kunnen hier ook op vuur koken en zelf een kleine sauna opstoken! Het is wel 2 uur hard werken, want er moet sneeuw gesmolten worden, maar ’s avonds laat kan er heerlijk van genoten worden. Dan is het tijd om in de vrieskou in de slaapzakken te kruipen.

img_2927

Dit duurt alleen niet lang, want midden in de nacht klinkt er triomfantelijk geschreeuw. Iemand is de tent uit gegaan en heeft het Noorderlicht gezien. Iedereen staat meteen buiten om de unieke ervaring mee te maken. Een prachtig schouwspel aan de hemel..

pbumb-into-the-wild-2931

De volgende dag begint het te sneeuwen. Het zicht wordt slechter en dit levert weer nieuwe uitdagingen op voor de mensen die vooraan lopen. Ook voor de sledes die in de verse sneeuw af en toe omgaan in de grove sporen van de sneeuwschoenen. De wereld wordt steeds kleiner om ons heen en na enkele uren zwoegen staan we opeens voor een houten hutje. Pauze! De handigheid met vuur stoken begint erin te komen en binnen enkele minuten warmt het al op binnen.

img_2967

Na een welverdiende lunch is het dan weer zover. In de dwarrelende sneeuw hangen we weer om en verdwijnen in het besneeuwde landschap. Alleen sporen blijven achter.

img_2989

’s Avonds bij het kamp is de barre tocht snel vergeten. Het was nog even zoeken naar de juiste plek, de GPS bleek een apparaat wat toch echt nodig is als je gedesoriënteerd bent en moe en je eindpunt moet halen in deze weersomstandigheden. Een leerzaam inzicht. Een warme hap, gevulde thermosflessen en veel geklets later duiken enkelen in hun sneeuwhol, anderen in een bivak, het wordt die nacht een heerlijke -17 graden celsius.

pbumb-into-the-wild-3050-1

’s Nachts slaap ik onrustig. Opeens zie ik het bos oplichten en hoor ik een vreselijk geluid naderbij komen, alsof het bos uiteen gereten wordt. Half in slaap en half wakker, lijkt het alsof het einde van de wereld is aangebroken. Als het geluid snel ook weer passeert en ik wakker genoeg ben, zie ik de glimp van een pistebully die hier diep in het nationale park de langlauftracks bijhoudt. Pfff, lekker.. Na een paar uur besluit ik om 06:00 uur maar vroeg uit de veren te gaan en alvast een vuur aan te steken. Er moet weer sneeuw gesmolten en water opgewarmd worden.

dscn7483

Een waanzinnige dag volgt. In de kraakhelder ochtend lopen we de heuveltoppen op, om daar vervolgens van tientallen kilometers uitzicht te kunnen genieten. Achter ons ligt in de verte als een drakenrug de hele bergketen van Pyha-Luosto. In de kakelverse sneeuw komen we continu wildsporen tegen die erop duiden dat hier ’s nachts behoorlijk wat bedrijvigheid is geweest en schrikken zelfs nog een vluchtende sneeuwhoen op.

img_3051

Dan zit het erop. Op het afgesproken eindpunt worden we verwelkomd en de sledes laden we in de bus. Iedereen is trots op deze onderneming! We doen zaterdag nog wat leuke dingen, maar op zondag lijkt het alsof de film te snel is afgespeeld. Al het moois dat mijn ogen weer hebben gezien in Lapland.. Op Kittila is onze vlucht deze ochtend de enige. Zulke plekken zijn er nog, zelfs in Europa. Ik kijk alweer uit naar volgend jaar.

IMG_3164.JPG

PRAKTISCH

Bovengenoemde reis voerde ik uit in opdracht van een gespecialiseerde Nederlandse reisorganisatie i.s.m. de NKBV. Het was een compleet verzorgd programma en de betreffende organisatie had lokaal ook goede logistieke ondersteuning.

KAART

Calazo – Pyha Luosto 1:25.000 (waterafstotend)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s