ML Assessment

Do nothing in haste; look well to each step; and from the beginning think what may be the end.” (Edward Whymper)

Deze poëtische woorden van eerste man op de Matterhorn, zijn de laatste notities die ik vanochtend nog even vluchtig doorneem. Alsof woorden nog houvast kunnen bieden nu. Toch houd ik zo voor ogen hoe ik me wil bewegen deze week. Het ontbijt zit nog hoog en om bij vertrek straks onnodig geklungel te voorkomen staat de rugzak klaar achterin, met wat opties ernaast, voor als het mee moet , een touw, karabiners en slings, een helm en een ‘bothybag’, een 4-persoons noodbivakzak. Ik ga deze week de Lakeland ‘fells’ in om de Mountain Leader Award in de wacht te slepen.

These poetic words from the first man on the Matterhorn are the last notes I read briefly this morning. As if words are useful now. Yet it keeps my eye on how I want to move this week. Breakfast digests slowly and in order to avoid unnecessarily fumbling on departure, the backpack is already set in the back seat, with some options next to it, for when it has to come along, a rope, crabs and slings, a helmet and a bothy, a 4 -personal emergency shelter. I’m in the Lakeland ‘fells’ this week to get the Mountain Leader Award.

Edward Whymper (1840-1911)

In de vroege ochtend rij ik met de auto langs heggen en steggen over de heuvel van Hawkshead naar Coniston. Beneden bij het meer vertoont zich een sprookjesachtig uitzicht. Ondanks dat ik in 1,5 jaar nu al voor de 5e keer in dit gebied ben, blijft het verbazen. Bergen, bossen, weiden, meren in alle kleuren en vormen en het vocht en de zon bestrijken de natuur met zilver en goud. Een inspirerend en goed begin van de dag.

In the early morning I drive along hedges and lanes over the hill from Hawkshead to Coniston. There is a fantastic view down at the lake. Despite the fact that I have been in this area for the fifth time in 1.5 years, it continues to amaze me. Mountains, forests, meadows, lakes in all colors and shapes and the moisture and the sun brushing it all with silver and gold linings. An inspiring and good start of the day.

img_0420

Op een parkeerplaats aan het einde van een bergweg ontmoeten we elkaar, er zijn 12 kandidaten tussen de 20 en 50 jaar, waarvan 4 dames en 3 beoordelaars (assessors) om het ons moeilijk te maken. Chris is een UIAGM-berggids en Jon en Simon zijn MIA’s, Mountaineering Instructors en zelfstandig ondernemer. Het valt op dat de groep duidelijk een ambitieuzere houding uitstraalt dan wat ik een half jaar geleden op de training zag. Fitte sociale mensen met heldere blikken en goede uitrusting. Het is duidelijk dat iedereen hier deze week wat komt halen. Na wat handen schudden, onderling overleg en een kort praatje, splitsen we op in 3 groepen.

In a parking area at the end of a mountain road we meet each other, there are 12 candidates between 20 and 50 years, of which 4 ladies. Another 3 assessors are here to test us. Chris is UIAGM-mountain guide and Jon and Simon are MIA’s, Mountaineering Instructors, all self-employed. It is striking that the group clearly expresses a more ambitious attitude than what I saw during training half a year ago. Fit social people with clear looks and good equipment. It is obvious everyone is here this week with a personal goal. After handshakes, mutual consultation and a short talk, we split into 3 groups.

img_0422

Met ons clubje, wat we later het A-team dopen, trekken we via paden en eenvoudige ‘gullies’, ‘crags’ en ‘ridges’ the ‘Old Man’ op, met 803m hoogte toch een flinke berg. Om de beurt krijgen we een punt om de groep naartoe te navigeren en daar gekomen is het de bedoeling dat iedereen weer opnieuw positie bepaalt, het liefst op meters nauwkeurig. Met de punt van een grassprietje laten we aan de beoordelaar liet zien waar we zijn. Zo worden we allemaal meermalen per dag getest op inzicht in het terrein.

With our team, which we later baptize the A-team, we take on paths and simple ‘gullies’, ‘crags’ and ‘ridges’ on West flanks of the ‘Old Man of Coniston’, with 803m of altitude a serious mountain. In turns, we get an objective on the map to navigate to and once arrived everyone relocates again, preferably spot on. With the tip of a blade of grass, we show the assessor Jon where we are. We’re being assessed on our navigation skills continuously.

Op wat paden na, ging het overal cross-country door het terrein en zochten we goede routes en ‘lijnen’ over de hellingen door rotsen naar de top. Soms steiler, soms vlakker, maar door de opgaves en de druk die erop lag, was het telkens een uitdaging. Niemand wilde een misser maken. Met Jon heb ik een gesprek over de didactische kanten van zijn werk en hoe zelfstandig in de bergen leren zijn ‘empowering’ kan zijn voor jong en oud. De hele dag schijnt de zon, een bizarre belevenis. In dit gebied hoort het juist te regenen en afgelopen zaterdag was er een enorm warmtefront (storm Callum) overgetrokken. In zijn kielzog zou er een week regen meekomen in de vorm van koude- en warmtefronten vanaf de Atlantische Oceaan. Vandaag een meevaller dus.

Except for some distances on paths, we moved cross-country looking for good routes and across the slopes and through rocks to the top. Sometimes steeper, sometimes flatter, but due to the pressure of the first day it is a continuous challenge. Nobody wants to make a mistake. Underway I had a conversation with Jon about the didactic aspects of his work and how mountain training is so ‘empowering’ for young and old. The sun shines brightly, a bizarre experience. In this area it should be raining. Last Saturday a huge warm front (storm Callum) crossed the UK. In its wake, a week of rain would was predicted in the form of cold and heat fronts from the Atlantic Ocean. So today was a brilliant surprise.

In de middag verschijnen er steeds meer wandelaars met opvallend grote rugzakken op de berg en even later cirkelen de parapenters in bosjes rond de toppen. Ze pakken hun kans met de warme opwaartse lucht die deze zonnige dag met zich meebrengt. Aan het einde van de middag bij de auto’s horen we van Jon dat hij zich nog nergens zorgen over maakt nu hij ons bezig heeft gezien, dag 1 is geslaagd en wordt afgesloten met een 40 minuten durende schriftelijke toets over inzicht in het weer.

In the afternoon more and more hikers with noticeably large backpacks appear on the mountain, and a little later parapenters are circling around the tops. They greedily benefit from the warm upward air that this sunny day entails. At the end of the afternoon at the cars we hear from Jon that he is not worried about anything now that he has seen us. So day 1 is successful and ends with a 40-minute written test about mountain weather.

Op dag 2 is het grijs en grauw en wordt er verzameld bij Raven Crag, een onheilspellend ogende donkere rotswand aan het einde van de Great Langdale vallei. Meevaller in de miezerige regen is dat de parkeermeters niet werken. Volledig in waterdichte kleding gehuld lopen we de rotsen tegemoet. De wind waait ons ook hier beneden al tegemoet. Boven zal het guur zijn. Maar geen kwaad woord, iedereen heeft zin om te vlammen.

On day 2 it is gray outside and we meet again at Raven Crag, an ominous-looking dark rock wall at the end of the Great Langdale valley. The only good thing in the drizzling rain seems to be that the parking meters do not work. It saves us 6,50 pounds each. A little later we walk towards the rock completely wrapped in waterproof clothing. The wind is already blowing hard down here. Higher up it will be worse. But everybody wants to perform!

IMG_0469.JPG

Over smalle paden, door gruis en blokken komen we al snel bij de wand. Hoewel die van onderaf ondoordringbaar leek, zijn er van dichtbij opeens mogelijkheden te zien, kleine stroompjes en ‘gullies’, ‘grassy ledges’, rotsblokken en tussendoor hellingen die ondanks het gladde gras en de schapenkeutels passages naar boven bieden. Om de beurt gaan we aan kop om de groep veilig hogerop te brengen.

We quickly reach the wall through narrow paths, grit and blocks. Although it seemed impenetrable from below, there are suddenly possibilities around us, streams and gullies, grassy ledges, boulders and in between slopes that offer passages upwards with smooth grass and the sheep’s keys welcoming us. Taking turns we bring the group higher up safely.

IMG_0473.JPG

Dichtbij elkaar, een voor een worden mensen omhoog getrokken, of geduwd en er is altijd een uitgestrekte hand om een uitglijer niet meters lager onder aan een rotswand te laten eindigen. Het verloopt allemaal solide en ondanks dat iedereen makkelijk door het steile terrein beweegt, hebben we ook wat aan elkaar.

Staying near one another, one by one, people are pulled, or pushed up another rocky step, and there is always an outstretched hand to prevent a slip from ending down under, at the bottom of a rock face. It all goes smoothly and despite the fact that everyone moves easily through the steep terrain, we can be of some good help to eachother.

IMG_0481.JPG

Na enige tijd klauteren komen de touwen uit de tas. Op een steile grashelling gaan we in touwgroepen van 2 naar beneden met ‘confidence roping’, een situatie waarbij je iemand lopend aan een touw begeleidt, zodat het valgevaar van de gezekerde persoon verkleind wordt. Een eventuele uitglijer kan zo in de kiem gesmoord worden. Deze techniek moet je als mountain leader kunnen toepassen als de situatie daarom vraagt.

After some time of scrambling the ropes come out of the bags. On a steep grassy slope we rope up in groups of 2 to descend while ‘confidence roping’. The idea is to accompany someone firmly on a short rope thereby providing so much security in order to reduce the risk of slipping into a fall. Any imbalance can thus be nipped in the bud. Among others, you must be able to apply this technique as a mountain leader if the situation requires it.

IMG_0488.JPG

Daarna gaat het weer omhoog. Simon wijst ons waar hij de technieken wil zien. Met behulp van meerdere touwlengtes passeren we een eental ‘crags’, rotswanden. Zekerend over het lichaam en indirect over rotsblokken met daartussen de zekeraar. Het gaat soepel en al snel lopen mijn maatje en ik om de beurt aan verkort touw van de ene naar de andere rotspassage om nieuwe uitdaging te vinden. De regen, harde wind en gladde rots maken de oefeningen interessant. Als het in deze omstandigheden lukt, kunnen we het overal. De raven vliegen ‘krokkend’ boven ons hoofd heen en weer, ze hopen vast op het eerste slachtoffer..

Then it goes up again. Simon shows us where he wants us to go. With several rope lengths we pass a number of ‘crags’, rock walls belaying around the body and indirectly around boulders with the belayer in between the rock and the climber. It goes smoothly and soon my buddy and I take turns on short rope from one rock to the other to find  the best challenge. The rain, strong wind and slippery rock make the exercises even more interesting. If we can apply the techniques in these circumstances, it should be doable anywhere. The ravens fly ‘croccing’ above our heads, hoping for the first victim ..

IMG_0493.JPG

Slachtoffers vallen er niet. In de afdaling droogt het op en al napratend neemt Simon ons een voor een apart om te evalueren. Omdat ik van huis uit geen klimmer ben, kijk ik uit naar zijn beoordeling van de touwvaardigheid. Ik heb er zelf vertrouwen in en dat blijkt hij gelukkig niet anders te zien. Voordat we weg mogen, duiken we nog even de pub in voor een toets over algemene kennis van de bergen, variërend van geologie, tot planten, klimaat, landschap- en natuurbeheer, uitrusting en bergsportinstituties.

Unfortunately for the birds no one gets hurt. In the descent the weather improves and while chatting away Simon takes us aside one by one to evaluate. Because I am not originally a climber, I look forward to his judgement of my rope skills. I have confidence in the skills I need and fortunately he does not see it any differently. Before we leave, we dive into the pub for a written test on general knowledge of the mountains, varying from geology, to plants, climate, landscape and nature management, equipment and mountaineering institutions.

IMG_0527.JPG

Woensdag 10:00 uur. Bij een schapenboerderij in Seathwaite, officieel de meest regenachtige plaats in Engeland, is het weer opstarten. Iedereen propt nog de laatste zaken in de tas, of haalt er nog wat uit, voordat de tassen gewogen worden. Het klinkt pietluttig, maar in deze rol wil Chris ons bewust maken van de voorbeeldfunctie en de aspiraties die we zelf zouden moeten hebben om lichtgewicht en met goede uitrusting op stap te gaan. Van twee dagen door de bergen sleuren met een te zware tas, wordt niemand gelukkig. Ik ben blij dat hij er wel bij stilstaat, want ik denk er net zo over. De gewichten blijken ook nog behoorlijk te variëren.. Het duurt niet lang voordat we in beweging zijn. Het zal vandaag nog regen tot ver in de middag. Gelukkig trekt het af en toe open, waardoor er genoeg adembenemend uitzichten zijn.

Wednesday 10:00 am. At a sheep farm in Seathwaite, officially the most rainy place in England, it is starting up again. Everyone stuffs the last things in the rucksack, or gets something out of it, before the bags are weighed. It sounds fussy, but in this role, Chris wants to make us aware of our exemplary role and the aspirations that we should have to travel light and with good equipment. Two days dragging through the mountains with a heavy bag wouldn’t maken anybody happy. I’m glad he does, because I think the same way. I’ve seen so many people struggle. The weights here varies also, between 9 and 14 kg! It does not take long before we are on our way. Today it will rain until well into the afternoon. Fortunately, the cloud occasionally breaks up, which makes stunning views.

IMG_0549.JPG

Dit gebied, Borrowdale, is een relatief afgelegen en wilde hoek van de Lakes. Als je vanuit Keswick de vallei inrijdt, valt eerst het mobiel bereik weg, even slikken als je weet dat dat minsten 2 dagen gaat duren.. Vervolgens wordt de weg steeds smaller. Alleen hier en daar duikt een brug, of boerderij op en bij Stonethwaite is nog een soort hotel met pub, waar de lokale bewoners elkaar opzoeken. Hier is het bergachtige karakter overal aanwezig. Veel toppen dichtbij elkaar, vrijwel geen wegen en geen dagwandelaars. Een perfect gebied voor een meerdaagse tocht weg van de bewoonde wereld. Navigatie, steil terrein, routekeuze, flora en fauna en groepsmanagement worden vanaf nu door elkaar gegooid. We moeten alles tegelijk laten zien. Ondertussen beklimmen we Green Gable (801m), Great Gable (899m) en Kirkfell (802m), voordat we aan het einde van de middag afdalen naar de kampeerplaats in een verlaten dal.

This area, Borrowdale, is a relatively remote area in the Lakes. If you drive into the valley from Keswick, first the mobile range falls away, which is something to embrace, if you know that it will take at least 2 days .. Then the road becomes narrower. Only here and there a bridge pops up, or farm and at Stonethwaite is still a kind of hotel with a pub, where locals meet each other. Here the mountains are all around you. Many summits lie close together, there are virtually no roads and no day walkers. A perfect area for a multi-day trip away from the civilized world. Navigation, steep terrain, route choice, flora and fauna and group management are now being thrown into the game together. We have to show everything. Meanwhile we climb Green Gable (801m), Great Gable (899m) and Kirkfell (802m), before descending to the camping site in an abandoned valley at the end of the afternoon.

IMG_0533.JPG

Als de tenten staan krijgen we een half uur om warm eten naar binnen te werken, waarna we in het donker weer de hellingen op gaan om bij 0 zicht ook goede en zekere navigatie te laten zien. Dit gaat vooral door middel van de juiste kompaskoersen te gebruiken, door stappen tellen en minuten en door de contouren van het landschap te lezen waar we doorheen lopen. Een leuke exercitie zo in het pikkedonker!

When the tents are up we get half an hour to work hot food inside, after which we go up the slopes again in the dark to show good and safe navigation at 0 vision. This is mainly done by using the right compass bearings, counting steps and minutes and by reading the contours of the landscape that we encounter underfoot. A fun exercise in the pitch dark!

IMG_0593.JPG

’s Ochtends vroeg ligt er rijp rond het kamp. Het heeft vannacht voor het eerst gevroren. Na een warm ontbijt (voor mij overheerlijke Knusper-Muesli van Adventurefood) gaan we met een nieuwe beoordelaar op pad. Vandaag weer met Jon.

Early in the morning, there is ripe around our camp. It has frozen for the first time last night. After a warm breakfast (for me deliciously delicious Knusper Muesli from Adventurefood) we set off with a new assessor. Today again with Jon.

IMG_0621.JPG

Dag 4 van de expeditie brengt ons op de hoge en uitgestrekte toppen van Haystacks (597m) en Brandreth (715m). We struinen door ‘bog’, moeras, en heidevelden. Doordat de bergen hier in de glaciale periodes zijn afgeschraapt door ijskappen zijn voedingsarme bodems ontstaan. Ze moeten veel neerslag incasseren. Zo zijn hier, net als in Schotland, ‘peat’ ofwel turfbodems ontstaan, dikke lagen gecomposteerde ingedikte plantenresten die de bodem bedekken. Ook is de boomgrens laag, enkele honderden meters. Door gure condities is bomen- en plantengroei arctisch-alpien van aard. Er is vooral heide, mos en de bloemen die er te vinden zijn, zijn nu, ver in de herfst al bijna allemaal uitgebloeid.

Day 4 of the expedition takes us to the high plateaus of Haystacks (597m) and Brandreth (715m). We wander through ‘bog’, marsh, and moors. Because the mountains were scraped here during the glacial periods by ice caps, impenetrable nutrient-poor soils were created. They do collect a lot of precipitation, but the growth of trees and plant is arctic-alpine in nature due to the harsh conditions. There are mainly heather, mosses and grasses to be found and other low growing flowers and plants. These plants and moist have, just like in Scotland, formed peat or peat soils, thick layers of spongy composted plant residues covering the mountain sides. The tree line is only as low as a few hundred meters.

IMG_0645.JPG

Naast nog meer navigatie, moeten we vandaag samenwerken, de groep onderweg vermaken, terwijl we naar het volgende punt zien te komen en worden er ‘talks on the hill’ verwacht over onderwerpen waar we ons vooraf in verdiept hebben. Sarah vertelt over het medicinale karakter van verschillende planten en hoe ‘Foxglove’ fibrillatie in het hart kan veroorzaken. Ik vertel over de Herdwicks, harde bergschapen die hier door de Vikingen naartoe zijn gebracht tussen de 4e en de 12e eeuw. Ze zijn er nog steeds, worden door boeren graag gehouden, omdat ze grotendeels zelfvoorzienend op de fells kunnen leven en heel territoriaal zijn, dus weten op welke heuvels ze thuishoren. Ook hebben ze ondanks hun hardheid een vriendelijk voorkomen en geven ze een blik op het verleden van het Lake District.

In addition to more navigation, we have to work together today, entertain the group on the way, while we get to the next point without people noticing it. ‘Talks on the hill’ are also expected on topics that we have studied beforehand. Sarah talks about the medicinal character of plants and how Foxglove causes fibrillation to the heart. I talk about the Herdwicks, hard mountain sheep that were brought here by the Vikings. They are still there, loved by farmers, because they live largely self-sufficient on the fells and are very territorial, so know on which hillside they belong. Despite their hardness, they have a friendly appearance and give a glimpse of the past of the Lake District.

IMG_0403.JPG

Aan het einde van de dag meanderen we weer via een lange afdaling naar de vallei. We slaan het kamp op in Seathwaite voor de 2e nacht kamperen. Het wordt weer ijskoud deze nacht, maar we zijn blij dat het er bijna op zit. Het lijkt erop dat we geslaagd zijn. Tijdens het avondeten wat ieder weer op de branders klaarmaakt, komt er een oude Landrover de wei inrijden. Het is boer Pete die in een onverstaanbaar Engels accent het kampeergeld komt innen. Ik weet inmiddels dat schapenboeren hier subsidie krijgen van de National Trust, maar dat het een hard bestaan is, dus ik gun hem de extra centen wel. De Herdwick brengen weinig op. Hij vertelt dat onze instantmaaltijden ooit nog in een variant met schapenvlees gemaakt zijn. ’s Avonds zien we hem weer in de pub in Stonethwaite, waar we al een kleine beetje het succes van de week durven te vieren.

At the end of the day we meander in a long descent towards the valley. We camp in Seathwaite for the 2nd night of camping. It will be freezing again this night and we are happy that it is almost over. It seems that we have all done rather well. During supper everyone prepares on their own stoves, an old Land Rover enters the meadow. It is farmer Pete who collects the camping money in a for me incomprehensible accent. Now I now that despite the National Trust subsidies, sheep farming is a hard life. The Herdwick don’t make farmers rich, so these extra pounds are well spent on him. He says our instant meals were once also produced with his mutton. In the evening he is also in the pub in Stonethwaite, where we already dare celebrate this weeks success.

IMG_0660.JPG

De volgende ochtend gaan we met touwen aan de slag bij de rivier. Maar niet nadat we allemaal te horen krijgen dat we geslaagd zijn! Opluchting en geluk alom. Ik ben ook blij. Voor mij betekent het dat de deur naar IML echt openstaat. Om 12 uur na evaluaties en een feedbackronde, nemen we afscheid in een cafe in Keswick. Bedankt Chris, Simon en Jon! Ik kom voorlopig niet snel terug in de Lakes, maar het voelt er nu bijna als thuis.

The the next morning we go to work in the ice-cold river with crossings and ropes. But not after we are all told that we have passed! Relief, happiness and hugs everywhere. I am also happy. For me, it means that the door to IML is really open. At 12 o’clock after evaluations and a feedback round, we say goodbye in a cafe in Keswick. Thanks Chris, Simon and Jon! I will not be back in the Lakes soon, but it almost feels like home now.

PRAKTISCH

Dit was een trainingsweek met het karakter van een praktijkbeoordeling georganiseerd door Chris Ensoll, een Britse berggids. Tijdens de week werden we geacht ons eigen te vervoer te hebben, omdat we op verschillende locaties in het centrale Lake District de bergen in gingen. Ik ben via Calais-Dover heen en weer gereden, circa 1000 kilometer naar Ambleside.

ACCOMMODATIE

Hawkshead Youth Hostel, een rustige plek langs een schijnbaar eindeloze B-weg, een kwartiertje rijden van Coniston en Ambleside.

KAARTEN

Ordnance Survey Explorer 1:25.000 4,5,6 en 7, die samen het hele gebied bestrijken.

Ordnance Survey Landranger 1:25.000 90 Penrith & Keswick

One Reply to “ML Assessment”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s