Haute route du Valais

De Haute route du Valais (Wallis) is een klassieker. In september 2018 begeleidde ik een groep mensen begeleiden voor de NKBV op het traject tussen Chamonix en Zermatt. Hikers uit de hele wereld komen er met de Cicerone gids ‘Chamonix to Zermatt‘ in de hand om de tocht te lopen. Het is echter niet te onderschatten. Met de vele hoogtemeters en hoge bergpassen, is dit een alpiene huttentocht die sterke zenuwen en stevig doorzettingsvermogen vraagt van de bergwandelaar.

DSC01632.JPG

Op zondag 1 september startten we in Fionnay (1491m), Val de Bagnes. Het was licht bewolkt na een week van regen. Op weg naar Cabane de Louvie (2207m) werd de klim van 700 meter zorgvuldig gedoseerd, om rustig op te warmen. Onderweg namen we wat handige looptechnieken door en boven bij de hut waren er mooie uitzichten op een hooggelegen meer van smeltwater en het dal in de diepte. Ook werden we al verrast door steenbokken en een marmot tijdens een rondje om het meer.

DSC01662.JPG

Na de inloopdag bracht de Haute Route ons verder omhoog. We liepen twee dagen door uitgestrekte rotswoestijnen, over passen rond de 3000 meter en langs gletsjermorenen. Gemiddeld stijging en daling per dag bleek ruim 2000 meter te zijn over 10-15 km afstand. Dat niveau van inspanning zou die week niet minder worden.

DSC01689.JPG

Onderweg was het effect van opwarming van de aarde merkbaar. We liepen over terrein dat miljoenen jaren bedekt was geweest met ijs. Sinds 1850 is het alleen maar warmer geworden, waardoor veel gletsjer enorm zijn gesmolten met achterlating van zeeën en hellingen van gemalen gesteente. De derde dag leidde naar het hoogste punt, de Col des Ignes (3183 m). Beloning: 360 graden vergezicht over de Zwitserse Alpen en vol bereik op de telefoon! Een mooi moment om na zware dagen even naar huis te bellen.

IMG_9149.JPG

Op dag 4 ging het in alle vroegte vanaf Cabane des Aiguilles Rouges (2831m) weer de berg af, tot in Val ‘d Heremence, om vervolgens de bus naar Evolene te nemen, een dorpje 10 kilometer verderop, vanwaar de route weer omhoog zou gaan.

DSC01738.JPGOnderweg kwamen we langs een prachtig helder meer, Lac Bleu, waar elke tak op de bodem te zien was, en frisse planten, bloemen en bessen langs de paden groeiden.

IMG_9161.JPGIMG_9158.JPG

Rond 12:00 in Evolene bleek dat de inspanning van de afgelopen dagen hun tol hadden geeist. Het vooruitzicht er nog 6 uur naar de hut geklommen moest worden was een tegenvaller. Gelukkig was de huttenwaard van refuge Becs des Bosson heel flexibel. We mochten een dag later komen. Er was snel een ad hoc overnachting gevonden in het dorp, L’Hermitage, een antiek hotel met allure, waar Koningin Wilhelmina ooit nog te gast was geweest. De eigenaren toverden stoffige bruine foto’s tevoorschijn alsof het gister was geweest. Na het spartaanse huttenvoedsel, konden we hier douchen, kleding wassen, vers brood halen en een goed diner genieten.

IMG_2685.jpg

De volgende dag startten we vroeg op voor de 1650 meter klimmen. Iedereen was uitgerust en op krachten en liep in zijn of haar eigen tempo omhoog, met de nodige gezamenlijke pauzes. Ook nu liepen we eerst door bossen en hoger gelegen velden om uiteindelijk weer in de rotsen uit te komen. Het laatste uur trok de lucht dicht. Wind en regen maakten dat we de jassen en mutsen nodig hadden. Toch had het charme op deze ruige hoogte en er heerste tevredenheid dat we de spullen niet voor niets mee hadden.

IMG_9205.JPG

De beschermende kleding bewees zijn diensten en onderweg stuitte iemand in de wolken nog op een prachtige wit bekroond plantje in de rotsbodem: Edelweiss! Het eenzame bloempje inspireerde. Terwijl de regen ’s avonds in de hut tegen de ruiten sloeg, werd er Enzian geschonken, sterke drank van een andere, om zijn bitterheid beruchte bergplant.

DSC01858.JPG

Dag 6. ’s Ochtends in kou en de mist was het uren gaans naar Lac de Lona, een  enorm 5 km lang azuurblauw meer dat als een reusachtig bassin tussen bergketens in opgesloten lag. Toen de zon doorbrak zagen we aan het einde de Moiry-gletsjer die het meer van smeltwater voorzag. De laatste barrière die dag was een steile klim van 500 meter, om bij Cabane de Moiry te komen, dat op een rotswand zweefde boven de gletsjer. Onderweg liepen we samen op met alpinisten die vanuit de hut bergen zouden gaan beklimmen.

DSC01835.JPG

Op deze hoogte vroor het al. Tijdens de ochtendetappe de volgende dag, richting Zinal, liepen we in de schaduw, waar de kou bleef hangen. Halverwege waren er Engelsen gestopt die een gewonde verzorgden. Een dame uit hun gezelschap had een rivier over willen steken, maar was uitgegleden over een ijslaag op de rotsen en had een flinke hoofdwond opgelopen. Nadat een van ons eerste hulp had verleend met een met de hand geknipt zwaluwstaartje, trokken we verder. Richting de warme zon.

IMG_9263-EFFECTS.jpg

Boven op de col lag aan de ene kant in de diepte het stuwmeer en aan de andere kant in de verteeen van de hoogste toppen van Zwitserland, de Weisshorn (4505m). Bezweet en tevreden dat het hoogste punt van de dag weer bereikt was, aten we met smaak de met kaas en worst belegde boterhammen die de huttenwaard voor ons gemaakt had. Tijdens de afdaling liepen we opeens in een skigebied met dagtoeristen die zich omhoog lieten takelen met de kabelbaan. Ze keken belangstellend naar ons, mensen die op eigen kracht afdaalden over bergpaden, pfff..

DSC01870.JPG

In Val d’Anniviers aangekomen, kwam de bus naar St. Luc voorrijden. Het hotel was vol en we zouden ‘op de berg’ moeten slapen. Iedereen was moe, dus er heerste scepsis over hoe goed we erbij zouden liggen die avond. Het was al laat, dus in het gelid marcheerden we gehaast door het dorp langs de borden richting ‘funiculaire’. Bij het dalstation van de skitrein, wisten ze gelukkig van onze komst. Een sportieve Zwitserse toverde kaartjes tevoorschijn en bracht ons naar het bergstation op 2100 meter. Het had net zo goed de maan kunnen zijn. Een paar late wandelaars gingen nog mee terug naar beneden, maar verder was het volledig uitgestorven. Op het bordes van een groot gebouw stond een kleine astronaut die de grijze capsule voor ons had open gehouden. Het bleek een soort skihotel te zijn. Hij wees binnen op eten en drinken en zou morgen weer ontbijt komen maken. En floep, hij was verdwenen. Moe maar voldaan ploften we neer in een fris opgemaakte kamer, met douches, een balkon met openslaande deuren, van Oost naar West uitzicht op de bergen, warm eten, wijn, bier, goede gesprekken en nog urenlang zon. We waren even de gelukkigste mensen ter wereld..

DSC01887.JPG

DSC01893.JPG

DSC01890.JPG

De Haute Route was een populaire tocht. Na deze welkome ontsnapping aan de grote aantallen bergwandelaars die dagelijks in de hutten vertoefden, gingen we goed gemutst de laatste 2 etappes van de tocht in. Onder de Bella Tola (3025m) liep de route mooi geleidelijk omhoog langs een planetarium en wat verlaten skiliften. De zon brandde op de rotsvelden en na stoffige klimmen en afdalingen, kwamen we bij een bergmeer aan dat klaarlag voor een zwempartij! Twee mensen doken het ijswater in. Ze kwamen er ook snel klappertandend weer uit. Wel zo schoon en fris, dat douchen in de vallei daarna niet meer nodig was..

IMG_9317.JPG

De laatste dag om op het eindpunt in het Mattertal te komen was niet gratis. We zouden ruim 1100 meter stijgen en 1250 meter dalen en de volle 7 uur nodig hebben. Sommigen die de kabelbaan niet wilden nemen, daalden bijna 2000 meter af. Na een vroeg vertrek trokken we door het koele bos. Groene tinten werden donkerrood en blauw door velden van verkleurde bosbessenstruiken en ochtendlicht, en rood werd grijs en geel van de hoge col in de zon, met rotsen vol landkaartmos en zicht op Zermatt in de diepte.

IMG_9326.JPG

IMG_9360.JPG

Na 9 dagen buffelen kwamen we eindelijk bij de Jungenbahn, een automatische lift, verscholen op een steile beboste bergwand, die enkelen van ons naar het dal bracht. We keken ver en het licht was zacht. Het dal was gevuld met vochtige lucht. Een vriendelijke afscheidsnevel die ons nog even aanraakte, in dit hoge alpiene koninkrijk. De hardlopers kwamen even later verhit, gedehydreerd en met brandende voeten ook aan bij de auto’s.

DSC01938.JPG

We hadden het fameuze Wallis doorkruist en daarbij ruim 150 kilometer afgelegd, met 10000 meter klimmen en 10000 meter afdalen, een flinke prestatie. Door de warme harde kleuren van de nazomer was het letterlijk een schitterende ervaring geweest, weer een om niet snel te vergeten..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s