Alta via dell’ Adamello

Eerste week september 2016. Nazomeren! Met een gezellige Spring groep stond ik langs de SP345 t.h.v. Bazena. Na een treinreis naar Trento had een taxibus ons gedropt aan de Zuidzijde van het Adamello massief. Het was drukkend warm einde middag. Na een korte briefing en het vullen van waterflessen gingen we lopen. Voor half 8 moesten we in de hut zijn voor het avondeten. Via een mooi slingerpad door afwisselend en luchtig berggebied en de col del Vacca, bereikten we in drie uur de hut, precies op tijd. We mochten meteen aanschuiven in de eetzaal. De route had ons van groen snel in rotsachtig terrein geleid en we hadden het gevoel in het hooggebergte te zijn.

P1130376.jpg

In de ochtend was het koud en helder. Met truien aan trokken we nu echt de bergroutes op die voor de dagjesmensen niet haalbaar waren. Ons doel was de hele Alta via (no1) dell’ Adamello af te leggen. De route zouden we Zuid-Noord lopen in tegenstelling tot wat de Italianen doen. Die worden graag bruin, dus lopen richting het Zuiden. Wij liepen het vergletsjerde massief tegemoet met de zon in de rug. Het mooiste voor het laatst..

P1070288.jpg

Ook was het maandag geworden en waren de vakanties officieel voorbij. De wereld ging aan het werk en wij zochten de rust op. Het mikpunt was Maria e Franco, de volgende sfeervolle Italiaanse berghut. Onderweg deden we loop- en balansoefeningen om in te komen en die bleken handig, want vrij snel kwamen we in een steile bekabelde passage terecht met mooie rotsplaten onder de voet.

P1070326.jpg

Einde dag waren we echt onbereikbaar. De hut lag verscholen tegen een prachtige rosachtige col. Het oudere echtpaar had ons pas enkele dagen later verwacht. Hij bebaard en zij schattig. Maar gelukkig was er genoeg plek en genoeg eten. Toen we bier bestelden leerden we dat je als Italiaanse man niet ‘una birra’, maar ‘birra una’ moet bestellen. Dat klinkt een stuk indrukwekkender. En wij wilden ook meteen baarden.

P9040226.jpg

In de hut bespraken we dingen. Ieders motieven en drijfveren. Voor een fotograaf werd een ludieke opdracht bedacht: het huttenleven vatten in beeld. Dat leverde mooie resultaten op die week. De eerste was deze:

6_DSF0324v.jpg

Op dag twee ging het richting Citta di Lissone. Als snel voerde de route een geweldige graat op naar boven. Waar we over enkele kilometers bekabelde en sterk geëxponeerde passages volgden met waanzinnige uitzichten.

P9050283.jpg

Dit was zonder twijfel de meest verrassende en mooie dagetappe van de hele tocht. De dagen erna kenmerkten zich afgezien van hun individuele schoonheid met name door dagelijks klimmen en afdalen over een scherpe met manshoge blokken bezaaide collen, om zo weer in een volgend dal te geraken.

DSCN2440.jpg

Bij rifugio Prudenzini was een geplande rustdag. Na een lange warme etappe kwamen aan bij deze hut gelegen ver en hoog in een warme gouden afgelegen vallei. Zonder gene trokken we alles uit en doken collectief in de rivier naast de hut. Scheelde weer 5 euro voor de douche, die met de hand en hout opgestookt moest worden. Hoog boven ons buiten het zicht, achter een muur van rotspieken, lagen de gletsjers van de Adamello.

Bas-Wetter_2457_raw2.jpg

De rustdag werd door iedereen anders ingevuld, sommigen wilden zelf een wandeltocht maken, anderen gingen zwemmen in het meer. Ik rende met oortjes in via een directe route door blokken naar de gletsjer en weer terug. Een prachtig uitzicht daarboven. Na het afscheid van gids en huttenwaard Rino de volgende dag trokken we verder.

P1070740.jpg

Via Rifugio Baitone gingen we richting Garibaldi.

Christophe_2627_raw3_zw.jpg

De laatste dagetappe was naar Rifugio Aviolo. Via een groot stuwmeer, waar we naar afdaalden, moesten we nog een keer 1200 hoogtemeters klimmen.

P1070888.jpg

Boven op de col begon het dan dicht te trekken en te miezeren, na een week strakke zon, wat waren we toch bofkonten geweest! Een voorzichtige afdaling was geboden, maar dat voelde iedereen. De waard stond konijnenstoofpot te brouwen en we mochten mee-eten. De meesten bedankten. ’s Avonds laat bij het afrekenen kwam ik in gesprek met hem. Het was al 30 jaar een familiebedrijf en net als in sommige andere hutten was ook deze oude baas ook een ex-scialvo, ofwel UIAGM-gids. Ik kreeg Genepy en we gingen ervoor zitten. Met handen en voeten Italiaans konden we wat praten. Het voelde goed. Deze tocht was weer een prachtige. Daarna kreeg ik gidsenkorting.

P1070936.jpg

De volgende ochtend baanden we ons door het bos een route naar de provinciale weg, waar het busje ons weer vroeg zou komen halen. Hoofdlampjes op en gaan!

PRAKTISCH

Een 10-daagse huttentrektocht van Springreizen. Per trein reisden we naar Trento, vanwaar we met een taxibus de bergen in werden gebracht. Dit was niet zo ideaal, omdat deze rit 3 uur duurde. De volgende keer zou ik via Edolo reizen, aan de Oostkant van de Adamello, dan kom je per trein, of auto via hoofdwegen, vlakbij waar je wilt zijn. De Adamello is een rotsmassief. Reken dus op blokkenvelden, klauterpartijen en steiltes. De kabelpassages zijn goed gezekerd. Het is een afwisselende avontuurlijke tocht.

ACCOMMODATIE

Rifugio Tita Secchi, rifugio Maria e Franco, rifugio Citta di Lissone, rifugio Prudenzini, rifugio Baitone, rifugio Garibaldi, rifugio Sandro Occhi Aviolo

KAARTEN

Tabacco Carta Sentieri | Dolomiti di Brenta – Adamello – Presanella – Val di Sole | 1:50.000

Ingenia Editori Valle Camonica | Gruppo dell’ Adamello | 1:25.000

Ingenia Editori Valle Camonica | Pizzo Badile, Blumone e Crocedomini | 1:25.000

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s