Picos de Europa

Juli 2013, de piek van de economische crisis. Bij een cafe in Santander aan de Spaanse Noordkust hangt een aanplakbiljet op de deur: “Prohibido haalbaar de la crisis”. Verboden te praten over de crisis. Typerend voor de heerlijke zonnige sfeer van het leven hier. Hoewel men misschien niet rijk is, zijn zon, zee en lucht hier overweldigend aanwezig. En natuurlijk bergen, waar wij voor komen.

10.JPG

Vanuit het pension in Santander waar de meesten van ons overnachten, brengt een busje  ons de volgende dag naar Puente de Poncebos, de met de auto laatst bereikbare plek tegen het wilde en steile massief van de Picos de Europa. Door kloven en langs de snelstromende rivier Rio Cares lopen we het hart van de bergen in.

14.JPG

Indrukwekkende wanden rijzen honderden meters om ons heen omhoog en naar beneden, terwijl we hoogte winnen. Door de poreuze kalkrotsen zijn ingenieuze waterkanalen aangelegd, die zorgen dat het hemelwater niet allemaal verloren gaat in onpeilbare ondergrondse gangenstelsels, maar deels opgevangen en omgeleid wordt naar de plekken waar mensen het nodig hebben. Na een overnachting in Albergue de Cain, begint de eerste steile klimdag. In de vroeg hete zon tackelen we de eerste helling. Meteen is duidelijk dat de moeilijke routes hier zelden belopen worden.

30.JPG

We doorkruisen stekelige bosjes, komen weinig markeringen tegen en de route loopt al snel in flinke hellingshoeken omhoog. Boven bereiken we een hoogvlakte die duidelijk geteisterd wordt door hitte. Weinig begroeiing, intense warmte, geen wind.

33a.JPG

Onderweg komen we toeristen tegen die zich ernstig hebben verkeken op de wandeling en behoorlijk hun grenzen aan het verkennen zijn. We laten de kaart zien en het blijkt snel dat ze beter kunnen terugkeren om erger uitdrogen en volledig verdwalen te voorkomen. Door schijnbaar eindeloze afwisseling van heuvels en dalen hier, duurt het in de late namiddag nog uren voordat we de hut bereiken. Op kompas koersen we door het landschap bij gebrek aan landschappelijke aanknopingspunten. En dan, de hut!

35d.JPG

In de Picos is water schaars. Daar komen we pijnlijk achter, als blijkt dat we het enige watertappunt, een druppelende pomp, met de koeien delen. ’s Avonds geeft de berglucht in combinatie met de nabije zeelucht een bijzondere sfeer. Een verademing na het diner in de krappe en hete berghut.

39b.JPG

Na het verlaten van refugio Vega de Ario trekken we verder op hoogte richting de meren van Covandonga. Natuurlijke oases in deze hooggelegen rotswoestijn. We komen de waard van Vega de Ario nog tegen die met zijn hond als pakdier voorraden heeft gehaald. We overnachten in de beter geequipeerde regio Vega de Enol en krijgen enorme schalen rijke Paella voor het avondeten. ’s Avonds vechten twee loslopende stieren in het opwaaiende stof op de vlakte. In geen velden of wegen zijn vrouwtjes te bekennen.

48c.JPG

Het plan was om door te trekken naar Vegarredonada, maar volgens de waard van vandaag ligt er nog veel sneeuw in het gebied rond de hut en de pasovergang, waardoor het moeilijk begaanbaar zou zijn. We hadden hier al op geanticipeerd, omdat de laatste weken in Europa en ook in de Picos nog een lading sneeuw gevallen was. We besluiten ons dus via de weg te laten vervoeren om het massief heen, en daar de route weer op te pikken bij Soto de Sajambre. Het plan slaagt. Door 2 busjes van het park worden we gedropt in een nieuwe wildernis en weten ons in een dag een weg te banen naar refugio de montana Vegabano. Hier is het heerlijk ontspannen en evenwassen.

59a.JPG

Dag 5. De laatste dag in het Westelijke massief. We trekken over de uitlopers, de ruggengraten van de Zuid-Westelijke Picos. Het is flinke scouten en route zoeken hier. Door bergweiden, rotsige paadjes en met verre uitzichten volgen we de contouren van het landschap. Elk aanknopingspunt en paadje gebruikend in ons voordeel.

64c.JPG

Uiteindelijk geraken we in Posada de Baldeon, een klein dorp, 10 kilometer zuidelijker langs de Rio Cares dan waar we begonnen waren, aan de monding van de kloof. Net als in Italie kent spanje ook het concept van landelijke en agro-herbergen. We verblijven in een prachtig gelegen ‘Hotel rural Picos de Europa’. Het vriendelijk stel dat dit pension beheert steekt de barbeque aan en we hebben zelfs een zwembad! Na alle heftige routes, wildernis, stof en watergebrek, brengen we de rustdag hier in alle ontspanning door, met uitzicht op de bergen, waar we later nog zullen komen.

70i.JPG

Dag 7. Opgefrist trekken we in Oostelijke richting over de flanken van de bergen.

84c.JPG

Camping El Redondo blijkt een surrealistische feeën- en kabouterboscamping. De eigenaar zit als Gandalf in zijn stenen huis te wachten op klanten, met zijn lange witte baard in het schijnsel van een bureaulampje. Het is er beregezellig. We spelen tot in de late uren kaart in de bar en slapen in houten bedden op de eerste verdieping van het huis met een veranda vol roze bloemen. Sfeervoller wordt het niet..

89.JPG

Dag 8. Vroeg vertrek. We verlaten de camping en kopen kaartjes voor de kabelbaan. Het plan is hier met z’n allen hoog in de route te stappen en de hoogste pasovergang van de reis te nemen. Gandalf kon ons geen zekerheid geven of die overgang te doen was in de huidige sneeuwcondities. De afdaling is namelijk geheel met stalen kabels gezekerd. Hij denkt dat het kan en we besluiten het erop te wagen. Sneeuw hebben we hier überhaupt nog niet gezien. Ook bij de lift weten de parkmedewerkers het niet. De dagjesmensen gaan meestal niet zover, dus waarom zouden ze het wel weten.. Bij de parkeerplaats wordt het druk, maar omdat we hier hebben geslapen, zitten we in de eerste cabine.

90g.JPG

Al snel na vertrek bij het bergstation kruisen we de eerste sneeuwvelden. Het is hier druk. Toeristisch, maar ik troost me met de gedachte dat we de massa’s snel achter ons zullen laten. Een lange klim is het naar de col.

92.JPG

De toeristen blijven dwalen bij Cabana Veronica, een uitzichtpunt met zicht op de beroemde klimmersberg Naranjo de Bulnes, wij stiefelen door de sneeuw verder. Sommige toeristen bereiken met ons ook de col, nemen een slok en keren weer terug. Wij zijn boven en kijken richting de hut naast de Naranje die we al kunnen zien liggen. Helaas worden we ervan gescheiden door de pas, met aan de zijde van de afdaling een nog steeds ondergesneeuwde noordhelling. Het ziet er niet goed uit. We volgen de kabels enkele tientallen meters, waar het nog niet steil al te is, maar die verdwijnen opeens onder sneeuw. Geen sporen. Linke soep. We besluiten dat dit niet gaat.

96h.JPG

Na een foto keren we om. De hele weg terug. Halverwege de warme middag zijn we weer terug bij af. Gelukkig dient zich een oplossing aan. Hier kunnen we ook over de bergen doorsteken en in het dal uitkomen, vanwaar we een omtrekkende beweging kunnen maken naar de plek waar we wilden uitkomen. Ik bel met het laatste streepje bereik vooruit naar een dorp waar we misschien kunnen slapen. Enkele pogingen en bingo!

98k.JPG

Twee groepsleden zijn moe en licht geblesseerd. Zij nemen de kabelbaan en dan een taxi.  Met de rest van de groep beginnen we om 15:00 uur aan de 2e etappe, die na een lange afdaling en wandeling door de vallei om acht uur die avond eindigt, als we onder het stof en op de laatste krachten het dorp Sotres (zie foto hierboven) in komen sloffen. Vanaf het terras, bevolkt door voornamelijk bewoners stijgt een bescheiden applaus op. Dat troost. Met bier en door de dames van het cafe vers gebakken bergtortilla’s: smakelijke dikke pannenkoeken van ei, worst en aardappel, brengen we buiten ook de avond door. De volgende dag lopen we alsnog, nu vanaf de andere kant naar Uriellu, de berghut naast de Naranjo de Bulnes, een trekpleister van een berg in dit gebied. Onderweg worden we vergezeld door meerdere aasgieren. Terwijl we ons kiplekker voelen..

101.JPG

Later snappen we het. De rotsklimmers in de bijna verticale wanden van de Naranjo ver boven ons, kijken de dood de hele dag in ogen. Een lekker maaltje voor de vogels kan elk moment klaar staan.

106.JPG

In de afdaling op de laatste dag, zijn de uitdagingen voor ons ook niet voor de poes. Het is een steile tocht terug naar zeeniveau. Door sneeuwvelden, losse puinvelden en klauterpassages, gaat het rustig naar beneden.

111.JPG

Met genoeg pauzes onderweg, waarbij de knieën even rust krijgen lukt het.

113b.JPG

Beneden bij een cafeetje aan het einde van de bergroutes zitten weer toeristen. We high-fiven, nemen salades en ijsjes en de laatste kilometers naar de weg gaan als een trein.

288.JPG

Diezelfde avond zijn we terug in Santander. Uitgebreid douchen, scheren en met luchtjes op de stad en het Atlantische uitgaansleven in. Iedereen is vrolijk, bruin, sterk en tevreden, van een woeste week wordt door de alcohol nog uitgebreid nagenoten!

298.JPG

PRAKTISCH

Een 12-daagse huttentocht van http://www.springreizen.nl. We vlogen of treinden onafhankelijk van elkaar naar Bilbao en verder met de lijnbus naar Santander, een heerlijke zomerse stad aan de Atlantische Oceaan. Ik verbleef een paar dagen op camping Cabo Mayor, op een schiereiland net buiten de stad, pal naast een uitkijkpunt met vuurtoren en wat kleine strandjes, een waanzinnig mooie plek. De ontmoeting was in Santander, vanwaar we met een taxibus via Torrelavega en Unquera naar de voet van de Picos, in Puente Poncebos werden gebracht.

De Picos is een kalksteenmassief, waardoor water in de zomer schaars is. Hou daar rekening mee. Zorg voor genoeg water voor onderweg en denk aan zonbescherming.

ACCOMMODATIES

Hospedaje Magallanes, albergue El Diablo (Cain), refugio Vega de Ario, refugio Enol, refugio Vegabano, centro turismo Posada de Valdeon, refugio El Redondo, albergue Pena Castil (Sotres), refugio Vega de Uriellu, hospedaja Magallanes

KAARTEN

De Picos is een ruig massief met weinig belopen routes en slechte bewegwijzering. Verder is het hier en daar steil. Wij hebben verschillende kaarten naast elkaar gelegd en meegenomen. In Santander vonden we een kaart die we uiteindelijk het meest gebruikt hebben, van de IGN. Toch onderweg veel verschillen ontdekt. Het route zoeken kost soms tijd, maar is leuk en uitdagend als je voldoende pauzeert en goed uitgerust bent. Wij brachten lange dagen buiten door. Het warme klimaat laat dat ook zeker toe.

Carpeta Alpina | Parque Nacional Picos de Europa – Macizo Central y Oriental | 1:40.000

Carpeta Alpina | Parque Nacional Picos de Europa – Macizo Occidental | 1:40.000

Adrados Ediciones | Picos de Europa Macizos Central y Oriental | 1:25.000

Adrados Ediciones | Picos de Europa Macizo Occidental | 1:25.000

Insituto Geografico Nacional (IGN) Picos de Europa Zona Oriental | 1:25.000

Insituto Geografico Nacional (IGN) Picos de Europa Zona Occidental | 1:25.000

One Reply to “Picos de Europa”

  1. Wow Chris! Ik wist helemaal niet dat je deze website gemaakt had! Heel erg leuk. Ik herinner me een aantal dingen een beetje anders, maar wat vet om terug te zien. Ik zou ook een website moeten maken om alle avonturen niet te vergeten en te kunnen delen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s