Noordelijke Kungsleden

Maart 2011. Op een stralende en ijzig koude winterochtend springen 10 jonge mannen en vrouwen bepakt en bezakt op het besneeuwde perron in Abisko. Na een treinreis van 36 uur zijn we in de meest noordelijke stad van Zweden, 68 graden noorderbreedte

2011-01-02 22-04-01.jpg

Bij de ingang van het park binden we de sneeuwschoenen aan. Er staat een hokje met een bord. Alsof we een dierentuin betreden, in dit geval een dierentuin van enkele honderden vierkante kilometers vol sneeuw en bergen. Nog geen ijsberen gelukkig

2011-03-21 14-59-01.jpg

We klossen in de namiddag weg op de sneeuwschoenen. We hebben verschillende merken bij ons. De een hoor je klepperen, de andere slepen. Het is nog even wennen. Op de vlaktes ligt stevige sneeuw. Het is afgeblazen en ingedikt door de afwisseling van instraling door de zon en vrieskou. Meteen is duidelijk dat we door een landschap lopen met andere dimensies. Volgesneeuwde valleien, ondergesneeuwde bruggen, en in de verte om ons heen hoge massieve bergen die uit de vlakte oprijzen. Hoewel de totale lengte van de Kungsleden circa 450 kilometer is, lopen wij de meest noordelijke 150. Richting de eerste overnachting in Abiskojoure is het nog vlak en heuvelachtig

2011-03-22 10-20.jpg

Op dag 2 trekken we verder naar Alesjaure, een hut naast een groot meer. Onderweg komen we sledehonden tegen en een grote steen in de sneeuw met een gedicht erop. Het blijkt een ‘merksteen’ te zijn van de Zweedse staatsman, bergliefhebber en schrijver Dag Hammarskjold. Er is een tocht door dit gebied waar verschillende stenen liggen met gedichten erop gekerfd van zijn hand.  Ooit nog eens nalopen, denk ik.. Op het bevroren meer trekt het dicht. We hebben hier de route losgelaten recht door te steken over het ijs.  In de mist zie ik de groep afwijken van de koers naar de hut. Met kompas erbij pakken we een koers en een uur later klimmen we naar boven, precies voor de hut

2011-03-23 09-34.jpg

In deze onbemande hutten moeten de gasten zelf met jerrycans water halen, vaak uit een wak in het ijs en zelf hout hakken in de houtschuren die bij de hutten staan. In de avond verslechtert het. Harde wind en sneeuwjacht. Gelukkig is er een heerlijke sauna, waar we allemaal induiken. Eerst de vrouwen en dan mogen de mannen. Met uitzicht op de witte woestijn buiten, een blikje bier en vrolijke gesprekken ervaren we zwetend de warme weldaad van de hete kachel. Tussendoor even afblussen met koud water, verder naar buiten dan het washok durft niemand nog. De vrieskou is nog te indrukwekkend

2011-03-23 14-39.jpg

Dag 3 is een pittige. Harde wind was de berichtgeving en buiten is het inderdaad flinke sneeuwjacht. Toch wagen we het erop. De route is recht toe recht aan, dus als we rustig door blijven lopen, dichtbij elkaar en warm blijven, is het te doen. Lukt het niet, draaien we gewoon weer om. Gelukkig wordt het fantastisch. Iedereen kan eens goed over zijn of haar leven nadenken, want praten is vandaag onmogelijk. In de klein wereld van je eigen skibril en capuchon van je jas is het soms ook goed toeven

2011-03-23 12-37.jpg

Op wat route zoeken na en momenten van ‘white-out’ waarin we nog dichter bij elkaar lopen, al na enkele meters kan je elkaar dan al volledig kwijt raken, komen we vandaag ook weer aan op de bestemming. De waard is staat niet geheel toevallig al warme limonade te het maken. Hij wist dat we ongeveer nu zouden moeten aankomen. ’s Avonds is het sfeervol, terwijl buiten de storm onophoudelijk verder raast

2011-04-17 20-31.jpg

Ook de volgende dag is het nog wit buiten. Desondanks gaan we. Vandaag lopen we volledig op GPS. Er is vaker geen zicht dan wel. Soms zijn we volkomen gedesoriënteerd. Na circa 6 uur doorlopen beginnen we ongerust de klokjes te bekijken. Iedereen is wel toe aan beschutting, maar het lijkt net alsof we de hut voorbijgelopen zijn. Ongerustheid begint zich te nestelen in de hoofden. Maar we gaan door. Nog een half uurtje, dan moeten we een plan B gaan bedenken. Opeens breekt de witte muur voor ons open en zien we de schimmige contouren van de Salka hut. Euforie alom!

2011-03-24 17-41-01.jpg

Binnen stoken we de kachels op en de waard maakt de sauna klaar. Nu we hebben gevoeld hoe heerlijk en rauw de sauna’s hier zijn en hoe het lichaam schreeuwt om aandacht, wordt het bijna vechten wie er eerst mogen, de mannen of de vrouwen? Uiteindelijk is het duidelijk. Ladies first, dat is mooi, dan kunnen ze daarna koken

2011-03-25 09-32.jpg

Hier slapen we twee nachten, genietend van de rust en de warmte. Op de rustdag wordt het buiten ook opeens helder en rustig. Morgen lopen we in de zon. Dat blijkt wat voorbarig maar het wordt een mooie dag. We lopen achter de Kebnekaise langs, met 1750m de hoogste berg van Zweden. Beklimmen gaat niet in dit weer, maar ik neem me voor dat ik er ooit boven staan zal, op skies, zodat het naar beneden wat sneller gaat. Sowieso wekken onze sneeuwschoenen belangstelling. De noordelingen verplaatsen zich exclusief op toerlanglaufskies. Innovatie gaat altijd gepaard met gefronste wenkbrauwen van de massa. Inmiddels zijn ook sneeuwschoenen wat meer ingeburgerd hier

2011-03-28 12-01.jpg

Na een overnachting in Singi, maken we een uitstapje naar het Kebnekaise Fjallstation. Een soort basiskamp voor de meeste topbeklimmers en een punt waar toeristen nog makkelijk in de buurt van de Kungsleden kunnen komen. Onderweg trekken we door wijde dalen en over bevroren rivieren

2011-03-29 10-25.jpg

De volgende dag worden we met sneeuwscooters weer teruggebracht naar Singi. Dezelfde route lopen zou natuurlijk raar zijn. Vanuit Singi beginnen we aan de laatste etappes van de tocht

2011-03-29 17-37.jpg

In Kaitumjaure komen er nog sledes binnenrijden met honden. We zijn er zo vroeg dat we extra hout hakken en in de lage winterzon een boekje lezen. De volgende dag lopen we door kale berkenbossen en diepere sneeuw. We dalen af naar Teusajaure waar twee enorme honden, aan een gevaarlijk dunne waslijn waken over de hut

2011-03-30 14-16.jpg

Het zijn Malamuts uit Alaska. Ik durf de hut nauwelijks te benaderen, maar de honden zijn vriendelijk. Het oude mannetje, die samen met zijn vrouw de toko runt en van de inheemse Sami-bevolking afstamt, legt me uit dat Husky’s en Malamuts wezenlijk anders zijn. De zenuwachtige Husky’s zijn sociaal en ingesteld op samenwerking. De Malamuts zijn solitaire dieren en loyaler naar mensen. Ze werden in het Noorden van oudsher gebruikt als lastdier voor de individuele poolreizigers, om bijvoorbeeld paksledes voort te trekken. Maar Husky’s tolereren ze niet in hun omgeving, die eten ze op, zegt het oude mannetje glunderend van trots

2011-03-31 11-34-02.jpg

De laatste dag gaan we nog een keer omhoog, al is het niet veel, over een hoge vlakte lopen we door prettig diepe sneeuw naar ons eindpunt, Saltoluokta, waar de laatste sauna op ons wacht. In de verte zien we nationaal park Sarek, een van de grote wildernissen die Zweden rijk is. Maar daar gaan we niet naartoe

2011-04-01 15-13-01.jpg

Vanuit Saltoluokta maken we nog een tocht op toerlanglaufskies, om toch ook eens te ervaren hoe dat is. Het blijkt na veel vallen, opstaan en uitglijden, dat we vooralsnog op sneeuwschoenen beter vooruitkomen. Dat was een goede keus dus. Twee goede nachten later, worden we naar Kiruna gebracht door sneeuwscooters en een bus

Het is weer uit met de pret

PRAKTISCH

Deze tocht was een 13-daagse groepsreis die ik begeleide voor http://www.springreizen.nl. Aanreis was per trein (circa 36 uur) via Hamburg, Kopenhagen en Stockholm naar Abisko. Terugreis vanaf Kiruna terug naar Stockholm etc. In Abisko ben je meteen aan de start van de route. Vanaf het eindpunt Vakkotavare kan je de bus nemen naar het meer bij Saltoluokta. Je wordt dan per sneeuwscooter over het meer getransporteerd en voor de deur van de hut afgezet. Na een dag bijkomen, namen we de bus naar Kiruna. Vanaf Singi, halverwege de route kan je ook per sneeuwscooter retour of enkele reis naar Kebnekaise Fjallstation. Wij wilden proberen op de rustdag de top van de Kebnekaise te beklimmen vanuit Singi, maar door het pittige weer hadden we geen kans

ACCOMODATIES

De Svenska Turistforeningen (STF) hutten: Abiskojaure, Alesjaure, Tjakta, Salka, Singi, Kebnekaise Fjallstation, Singi, Kaitumjaure, Teusajaure, Vakkotavare, Saltoluokta. De hutten zijn eenvoudig, hebben een huttenwacht en soms een winkeltje, bestaan vaak uit verschillende houten gebouwtjes met slaapzalen en een sauna. Je moet er zelf hout hakken, water putten uit een wak, koken en de kachel aanhouden. Supersfeervol

KAARTEN

Lantmateriet Fjällkartan BD6 Abisko-Kebnekaise-Narvik | 1:100.000

Lantmateriet Fjällkartan BD8 Kebnekaise-Saltoluokta | 1:100.000

Hogfjalskartan Kebnekaise | 1:20.000

Een GPS is daarbij sterk aan te raden. De kaartschaal is erg grof en daarbij kunnen de weersomstandigheden het lopen bijna onmogelijk maken. Een GPS is dan het enige instrument waarmee je op koers kan blijven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s